ஞாயிறு, டிசம்பர் 25, 2011

எம்.ஜி.ஆர்.தான் உண்மையான புரட்சித் தலைவர் - சீமான்


 உங்கள் பார்வைக்கு
" எம்.ஜி.ஆர். நடித்த படங்களைக்கூட பார்க்கக் கூடாது என மனதுக்குள் சத்தியம் ஏற்றித் திரிந்தவன் நான். திரை உலகுக்கு வருவதற்கு முன்னர் நான் எம்.ஜி.ஆரின் படங்களையே பார்த்தது கிடையாது. 'அழகு என்கிற ஒற்றை வலிமையைத் தவிர, அவரிடத்தில் வேறு எந்த ஈர்ப்பும் இல்லை" என நினைத்தவன் நான். ஆனால், அப்படி நினைத்ததற்காக, ஈழத்தில் நான் வெட்கப்பட்டு தலை குனிந்து நின்றேன். 
'ஈழம் அடைய எவ்வளவடா தம்பி தேவைப்படும்?" என எம்.ஜி.ஆர். கேட்க, '100 கோடி ரூபாய் தேவைப்படும்!" என அண்ணன் சொன்ன உடனேயே, 'நான் தர்றேன்... நான் தர்றேன்... நீ நல்லா சண்டை பிடி!" என தைரியம் வார்த்த எம்.ஜி.ஆரைப் பற்றிப் பேசாமல்... வேறு எவரைப்பற்றி அய்யா பேசுவது? " - சீமான் : Oneindia Tamil

"இனிய நத்தார் நல்வாழ்த்துக்கள்"



சனி, டிசம்பர் 24, 2011

Jaffna, The next silicon valley - நாளை உங்கள் நனவாவது காணீர்!

Click here to Vote for this logo on FB
மணல்மீது மாளிகையமைக்க
அலைவந்து அள்ளியதென்று - களி
மண்ணெடுத்து நன் நீர்தனையூற்றி
அரண் செய்கிறோம்

நாள்பட நாலுபேர் பார்த்து
நெற்றித் தோல் நெரிபட
கோட்டை கட்டும் நோக்கில் - மனக்
கோட்டையிதுவோவென

யாது செப்பினும் நின்மனம் கலங்
காது வழிநின்று ஞாலம் இரு
பொழுதும் ஆதவன் சாயாது
விழிமூடாது வளர்த்திட

"Jaffna, The next silicon valley"
இதுவெங்கள் கனவு
நாளை உங்கள்
நனவாவது காணீர்!








"When the world insists you to build something, you must insist on doing it your own way!"

Are you getting it? Yes.. people will call it "Yarl IT HUB!"




வெள்ளி, டிசம்பர் 23, 2011

துரோகிகளும் தூங்கிப்போனோரும்

ஆளாளுக்கு என்னமோ காகிதக்கப்பல் விடுறதுபோல ஒவ்வொரு கதை (சத்தியமா கப்டனைச் சொல்லவில்லை) சொல்லுறாங்கள். அதால நானும் இண்டைக்கு உங்களுக்கு ஒரு கதை சொல்லியே ஆகவேணும். நித்திரை வருமாப்போல இருப்பவர்கள் தயவுசெய்து இப்பவே உங்கடை கனவுதேசத்துக்கு ஓடிடுங்கோ. நம்ம கனவுதேசம் கொஞ்சம் Terrorஆ இருக்கப் போகுது.

யூதாசால் காட்டிக்கொடுக்கப்பட்ட ஏசுநாதரைச் சிறையில் அடைத்திருக்கிறார்கள். வெளியே அவரின் பரமசீடன் ஒருவன் சோகத்துடன் உட்கார்ந்திருக்கிறான். அபோது அருகிலிருந்தவன் கேட்கிறான்,
"உனக்கு அவரைத் தெரியுமா?"
"இல்லை."
சிறிது நேரம் செல்கிறது.
"உன்னைப் பார்த்தால் அவர்களிலொருவன் போலவே இருக்கிறது."
"சத்தியமா, அவர்கள் எப்படி இருப்பார்கள் என்றே எனக்குத் தெரியாது."
விடிவதற்கு இன்னும் சிலநிமிடங்களே இருக்கிறது.
"இல்லை. இவன் பொய் சொல்கிறான். பிடித்து விசாரியுங்கள்." இப்போது அவனுக்கு பயம் தொறிக்கொண்டது.
"ஐயோ. என்னை விட்டிடுங்கோ. நான் ஒரு அப்பாவி." எழுந்து விரைகிறான். சேவல் கூவுகிறது.

"நாளை விடிவதற்குள் மூன்றுமுறை என்னைத் தெரியாதென்றுரைப்பாய்" அவனின் கடவுள் சொல்லியது நினைவுக்கு வருகிறது. அழுகிறான். அரட்டுகிறான். ஆனால் பாவம் அவனால் என்ன செய்ய முடியும்.

இப்போது எமது காலத்துக்கு வாருங்கள். பதினைந்து வயதே நிரம்பிய பாலகனொருவன், தனது சுதந்திர தேசத்தினின்று பிரிந்துவந்து பலநாட்கள் தடுப்புமுகாமில் வாடி நிற்கிறான். ஒருநாள் கூட்டிச் சென்றவர்கள்  'உன்னை விடுகிறோம், ஆனால் உண்மையைச்ச் சொல்' என்று விசாரணை செய்கிறார்கள்.
"உனக்கு அவரைத் தெரியுமா?" அதிர்ந்தான். லட்சோபலட்சம் பேர் கடவுளாய் பூஜிக்கும் ஒருவரை, ஒரு நிமிடமாவது நேரில் பார்க்கும் பாக்கியம் கிடைக்காத என்று எத்தனைநாள் ஏங்கியிருக்கிறான். இவன் என்னமோ வெகுசாதாரணமாய் பக்கத்திலிருந்து சாப்பிட்டவனைக் கூட்டிவந்து கேட்பதைப் போல கேட்கிறானே? 
"இல்லை"

மூன்று வருடங்களின் பின் ஒருநாள். உயர்தர வகுப்புக்கு போக்கொண்டிருந்தான். கை நிறைய பாடப்புத்தகங்கள். சந்தியில் நின்ற சிப்பாய்கள் மறித்து,
"IC ..?" கொடுத்தான்.
"யாப்னே.. ஓயா கொட்டிதே?" (யாழ்ப்பாணம்.. நீ புலியா?) திடுக்கிட்டான். நோஞ்சான் போலிருக்கும் அவனைப் பார்த்து, இவர்கள் என்ன நக்கல் செய்கிறார்களா?
"நா(ய்).." அவர்கள் முறைத்தார்கள்.

நாலைந்து வருடங்களில் ஒருவாறு நல்லாப்படித்து(?) பல்கலைக்கழகத்திலேயே ஒரு நல்ல வேலைக்கு சேர்ந்திருந்தான். தக்க நேரத்தில் உதவிசெய்தது என்பதாலோ அல்லது அந்த நேரத்திலையே CCNA முடித்த ஒரே காரணத்துக்காகவோ சற்றே பொறுப்பான பதவி அங்கு வழங்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் ஒரு தமிழனாயிருந்துகொண்டு இவனென்ன எங்களிடம் வேலை வாங்குவதென்ற மனோநிலையை, கிடைக்கும் சந்தர்ப்பங்களிலேல்லாம் அவர்கள் வெளிப்படுத்த தவறியதில்லை. காலி துறைமுகத்தில் பிரச்சினை.
"We need to change one of the Arts Faculty switch today. This is the new one. I configured it. call me if you need any help."
"I know you are one of their spy." 
"It's none of your business. do what I said"
"This is our place. we can do anything to you here. nobody will question us. you know that?"
அவனால் எதிர்த்து எதுவும் பேச முடியவில்லை.  கோபமாய் வெளியேறினான். வெளியே காத்திருந்த அவன் நண்பன் "எனக்கு அங்கை இருக்கவே பயமாயிருக்குதடா.. எதோ வெட்டுவன் குத்துவன் எண்ணுங்களடா.. நானும் கோவத்திலை என்னென்னமோ கதைச்சிட்டன். என்ன நடக்கப் போகுதோ தெரியேல்லை."




கடைசிநாட்கள் நெருங்கிவிட்டன 
உங்களுக்காய் பிராத்திக்கப் போகிறேன் 
விழித்திருங்கள் என்றவர் திரும்பியபோது 
தூங்கிக்கொண்டிருந்தனர் எல்லோருமே


பன்னிருபேரில் ஒருவன் தான் துரோகி, மற்றவர்கள் எல்லோரும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். கடவுள் தமது விடுதலைக்குத்தான் போராடினார் என்பதை உணர்ந்திருந்தும் கூட, ஆளுக்கொருவராய் வேறுதிசையில் பிரிந்து சென்றனர். பின்னின்று கடவுள் புகழ்/வசை பாடுகின்றனர். இன்னும் சிலரோ அதுக்கும் மேலே போய் தானே கடவுள் என்கின்றனர். துரோகியின் கயமையைக் கூட அவர் மன்னித்துவிட்டார். ஆனால் இவர்களை..?


வியாழன், டிசம்பர் 22, 2011

ஈழமும் கவிராயர்களும்

"கவிராயர் எனப்படுப்படுபவர் யாரெனில், தமிழ் மொழியில் கவி இயற்றவல்ல தமிழ் அறிஞர் ஆவார்." என்று விக்கி சொல்லுது. அப்பிடி என்னத்தைத் தான் எழுதுவாங்களோ எண்டு பாத்தா முதலில் வந்தது கலிங்கத்துப்பரணி.. வித்துவான் பெ.பழனிவேல் பிள்ளை அவர்களின் விளக்கக் குறிப்புரையுடன் படித்தபோது, 
கேழல் மேழிகலை யாளி வீணைசிலை
  கெண்டை என்றினைய பல்கொடி
தாழ மேருவிலு யர்த்த செம்பியர்த
  னிப்பு லிக்கொடித ழைக்கவே.
யம்மா.. ஒவ்வொரு வார்த்தையும் வாசிக்கும் போது சும்மா உடம்பெல்லாம் சிலிர்க்குது.. எப்பிடித்தான் இப்படியெல்லாம் எழுதுறாங்களோ? சரஸ்வதி வந்து நாவிலை குந்தியிருப்பாவோ? ஆனாலும் முழுசா அனுபவித்து வாசிக்க இப்ப எனக்கு பொறுமையில்லை பாருங்கோ.. நாமெல்லாம் கண்ணை மூடித் திறக்கிதுக்குள்ளை கவிஞராகிடனும். அதுக்கேதாவது வழியிருக்குதா? வந்தார் எங்கள் வைரமுத்து. 'சுதந்திரம்' என்னவென்று சொல்றார் பாருங்கோ..
எழுத மை வேண்டும்
வானத்தின் நீலத்தில்
சில குடங்கள் கேட்டேன்
மசியவில்லை 
ஒ.. இவையெல்லாம் இன்னும் மை விட்டுத்தான் எழுதிட்டிருக்கினம் போல கிடக்குது. நமக்கு இதெல்லாம் சரிப்பட்டு வராது பாருங்கோ.. 'நாமெல்லாம் கணனியிலை hi-techஆ யோசிச்சு எழுதுறவங்கள் எல்லோ', எண்டு நினைச்சுக்கொண்டிருக்கேக்கைதான் படலையோரமாய் காத்துவாக்கிலை இந்த வரிகள் காதிலை வந்து விழுந்துது. 
"முள் வேலிக்குள்ளே வாடும் தமிழ் ஈழம் போல் ஆனேனே.
அன்பே உன் அன்பில் நானே தனி நாடாகி போவேனே"
வேறை யாரு? நம்ம யுகபாரதி சார் தான். என்னமா பீல் பண்ணியிருப்பார்? அதை ரசிக்கிறதை விட்டிட்டு சும்மா 'நொய் நொய்' எண்டு எல்லாத்தையுமே குறை சொல்லிக்கொண்டு.. இதைத்தானே நானும் அப்பலை இருந்தே சொன்னனான்.. எங்கை இவங்கள் கேட்டாங்கள்? சும்மா நாடு நாடெண்டு.. (ரொம்ப அதிகமோ.. சரி வேணாம், விட்டிடுங்கோ..).

ஆனாலும் பாருங்கோ அவர்கள் மட்டும் இப்பிடி உயிரைக்கொடுத்து, ரத்தம் சிந்தியில்லாட்டி உங்க/நம்ம 'பிழைப்பு' அதோ கதிதான். எங்களைப் புதைத்த இடத்தில, இந்தநேரம் புல்லில்லை.. மரமே முளைச்சிருக்கும். அதையெல்லாம் விடுங்கோ.. இப்பிடி எத்தினை கவிஞர்களை, கவிராயர்களை, 'புரட்சி/மாற்றுக்கருத்து/அலவாங்கு/அரட்டை(இது நானுங்கோ)' எழுத்தாளர்களை எல்லாம் இழந்திருப்போம்?

சரி, நமக்குத்தான் கவிதையின் பின்புலம் அவர்களை விட கொஞ்சம் ஸ்ட்ரோங்க இருக்கே, கொஞ்சம் ட்ரை பண்ணிப்பாப்பமே எண்டு நினைச்சுப்போய் கொப்பியை எடுத்துக் கிறுக்கத் தொடங்கினா.. (நிற்க, லேப்டாப் சார்ஜ் போட்டுது. வீட்டிலுள்ள மற்றைய வலையுலவு உபகரணங்கள் எனது கட்டுப்பாட்டிலில்லை.. ஆங்.. ஒருவேளை வைரமுத்துவும் அதைத்தான் சொல்லியிருப்பாரோ? சரி, நமக்கெதுக்கு இந்த ஆராய்ச்சியெல்லாம்?),

வந்தது நம்ம காளமேகம் சார்.. விட்டாரே பாருங்கோ ஒரு அறை.. காதிலை இன்னும் நோய்ங்' எண்டிட்டிருக்குது.. ஹோச்பிடல் போகவேணுமோ தெரியேல்லை..
வால் எங்கே? நீண்ட வயிறு எங்கே? முன் இரண்டு
கால் எங்கே? உள்குழிந்த கண் எங்கே? சாலப்
புவிராயர் போற்றும் புலவீர்காள் நீவிர்
கவிராயர் என்று இருந்தக்கால்
இதுக்கே இப்பிடின்னா நம்ம கவியரசு, கவிப்பேரரசு, கவிச்சக்கரவர்த்தி என்போர் நிலை யாதோ???




பிற்குறிப்பு : இதில் குறிக்கப்பட்டவை எவையுமே யாரையும் புண்படுத்தும் நோக்கில் எழுதப்படவில்லை. சிலரது பக்தி/வலி சிலருக்கு மூடத்தனம் போல் தெரியும். சிலரது மூடத்தனம் சிலருக்கு பக்தி/வலி போல் தெரியும். என்ன ஏதாவது புரிகிறதா?

அனந்தன் சொல்லியது : "நீ பெரிய கவிராயர் தாண்டி.. முந்தி வீட்ல மரமெல்லாம் ஏறுரநீ தானே?"

புதன், டிசம்பர் 21, 2011

இளையராஜாவின் சிவபுராணம்


என்ன திடீரென்று ஒரே பக்தி மயமா இருக்கே என்று நினைக்காதேங்கோ.. நாமெல்லாம் சுத்த(?) சைவாள் பரம்பரையாக்கும். இதற்காகவே அப்பா தன்ரை சின்ன வயசிலையே அசைவம் துறந்துவிட, அம்மாவுக்கு  எண்டை சின்னவயசிலைதான் திடீர் ஞானம்வந்து அதைத்தொடர.. நம்ம பாடு திண்டாடம்.. எண்டெல்லாம் சொல்லமுடியாது. ஏனென்டா நமக்கு எதோ பசிச்சா கிடைக்கிறதை தள்ளும் குணம்தான்.. அது சைவமெண்டா என்ன அசைவமெண்டா என்ன. ஆனா இனிக்கு சைவம் தான் எண்டு முடிவு பன்னிட்டனேண்டா முன்னால மூக்குப் பிடிக்க அசைவம் மணத்தாலும் தொடமாட்டன். மற்றபடி மூண்டு நேரமும் சாப்பாடுத்தட்டை நீட்டிக்கொண்டிருக்கும் அம்மாவிடம் இருந்து தப்புவது எப்படி என்ற கவலைதான் அதிகம். அப்பா வேற, "ஒருவேளை சாப்பாடு கூட கிடைக்காமல் எத்தினைசனம் கிடந்து சாகுது. உனக்கு நாங்கள் இப்பிடி கெஞ்சிக் கெஞ்சி சாப்பிட வைக்க வேண்டிக் கிடக்குது" எண்டு அன்னிலையிருந்து இன்னிவரை ஒரே புராணம். என்ன முந்தி கடிதத்திலை, இப்ப ஈமெயில்ல...  டெக்னாலஜி என்னமா முன்னேறிட்டுது பாருங்க..

சே.. திருவாசகத்தைப் பற்றித் தொடங்கிட்டு சாப்பாட்டைப் பத்திக் கதைச்சிட்டிருக்கிரன் பாருங்கோ.. இப்பிடித்தான் அடிக்கடி பாதை மாறிடுது.. 

பக்திமான் எண்டு ஆளாளுக்கு ஆயிரத்தெட்டு பேர் சொல்லுவாங்கள். ஆனா எனக்குத்தெரிஞ்ச ஒரே பக்திமான் எங்கடை அம்மம்மா தான். என்னா ஒரு பக்தி? ஆடம்பரமில்லாத அலட்டலில்லாத ஒரு பக்தி. எத்தினை பேருக்கு அவவின் பக்தியின் ஆழம் தெரிந்ததோ தெரியாது. ஆனால் என்னால் பல சமயங்களில் உணர முடிந்தது. முந்தியெல்லாம் திருவெம்பாவை எண்டு வந்திடாப் போதும் விடியக் காத்தால எழுப்பி அந்த மார்கழிப் பனியிலையும் தலையிலை தண்ணியைக்கொட்டி கோவிலுக்கு இழுத்துப்போவார் அம்மா. நானோ  நித்திரைபோன கொதியிலை அழுதுகொண்டே போவன். ஆனா அம்மா வரேலாமை போய்ட்டா அம்மம்மாவோட போகவேணும். 

அப்படி சில தடவை போனபொது கிடைத்த அனுபவங்கள் நிச்சயமாய் மறக்க முடியாது. "திருவாசகத்துக்கு உருகார் ஒரு வாசகத்துக்கும் உருகார்" என்று கேவிப்பட்டிருப்பீங்கள். அது ஏன் என்று எனக்கு அப்போது புரியவில்லை. ஓதுவார் உருகியுருகி படிக்கும்போது எனக்குள் ஒருவித சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறது.. ஆனால் உருக முடிந்ததில்லை. பக்கத்திலிருந்த அம்மம்மாவைத் திரும்பிப் பார்ப்பேன், கண்களால் கண்ணீர் கொட்டும். வரும்போது கேட்ப்பேன் ஏன் என்னால் உருக முடியவில்லை என்று. "உனக்குப் புரியிற வயசிலை எடுத்துப்படி தானா கண்ணீர் வரும்." என்று சொன்னா.. 'சே.. இங்கயும் வயசா?' என்று அலுத்துக்கொண்டது ஞாபகம் வருகிறது. சம்பந்தருக்கு மட்டும் எப்படி இந்தச் சின்ன வயசிலையே ஞானம் வந்ததோ என்றுவேறை கடுப்பயிருக்கும்.

ரெண்டு நாளைக்கு முன்னம் தான் திருமந்திரத்தைத் தேடிட்டிருந்தப்போ திருவாசகம் வந்துது. அட நம்ம சிவபுராணம். இப்பிடித்தான் எப்பவுமே.. நான் ஒன்று தேட இன்னொண்டு வந்து பாதையையே மாத்திடும்.. அதால திருமந்திரத்துக்கு முழுக்குப் போட்டிடு இதைப் படிக்க ஆரம்பித்தேன். நல்லத்தான் போய்ட்டிருந்துது.. திடீரென்று ஒரு இடம்.

கண் நுதலான் தன்கருணைக் கண்காட்ட வந்து எய்தி
எண்ணுதற்கு எட்டா எழில் ஆர்கழல் இறைஞ்சி
விண் நிறைந்தும் மண் நிறைந்தும் மிக்காய், விளங்கு ஒளியாய்,
எண் இறந்த எல்லை இலாதானே நின் பெரும்சீர்
பொல்லா வினையேன் புகழுமாறு ஒன்று அறியேன் 
சத்தியமாய் விளங்கவேனுமேண்டு நினைத்துப் படிக்கவில்லை. சும்மா மனசை ஒண்டிலையும் விடாம வாசிச்சிட்டிருந்தன். ஆனா தன்னால கண்ணீர் கொட்டிச்சுது. ஏனென்டே விளங்கேல்லை. பொருளை பிறகு வாசிச்சபோது இசையுடன் கேட்க்கவேண்டுமேன்றொரு ஆர்வம் வந்தது.

சரியென்று தேடியபோது ஒன்லைனில் கிடைத்தது இளையராஜாவின் திருவாசகம் தான். முன்னமே ஒருமுறை காசுகொடுத்து வாங்கிக் கேட்டுவிட்டு பிடிக்காமல் திருப்பித் தரவே வேண்டாம் என்று சொல்லி யாருக்கோ தூக்கிக்கொடுத்த ஞாபகம். இருந்தாலும் நமக்குத்தான் இப்ப நல்ல பக்குவம் வந்திட்டுதே எண்டுநினைச்சுப் போட்டுப் பாத்தன். எஸ். ராமகிருஷ்ணன் வேறை "ஒண்டுக்கும் பயப்பிடாதேயுங்கோ.. போகப்போகச் சரியாயிடும்" எண்டு சொல்லியிருந்தார்.

அவர் சொன்னது மாதிரியே இசை நல்லா தானிருக்குது. ஆனா பல இடங்களில் சினிமாப்பாட்டு போலக்கிடந்துது. சாதாரணமாய் வரிகளைப் படிக்கும்போது வந்த நெகிழ்ச்சிகூட அதில் வரவில்லை என்பது வருத்தமே. (நிற்க, மேலேயுள்ள வரிகள் இளையராஜாவின் சிவபுராணத்தில் எங்கே ருகிறதெண்டே இன்னும் கண்டுபிடிக்கவில்லை. பொறுங்கோ!) தேவையில்லாமல் சந்தங்களையும் வார்த்தைகளையும் பிரித்து, தனது கட்டுக்குள் போடுவதாய் நினைத்துக்கொண்டு, அதன் உயிர்த்தன்மையக் கெடுத்துவிட்டாரோ என்று தோன்றியது. நாக. இளங்கோவன் சொல்வதுபோல் "இளையராசாவின் இசையில் திருவாசகம் பழுது", எனும் நிலையை ஏன் உருவாக்கினார் என்றுதான் தெரியவில்லை.

ஓதுவார் உருகவைத்தார். இசையை ரசிக்க வைத்தவர், திருவாசகத்தைக் கருகவைத்துவிட்டாரோ??? நல்லகாலம் அம்மம்மா உயிரோடை இல்லை.



பிற்குறிப்பு: என்னதான் சைவமேன்டாலும் வீட்லை முட்டை  மட்டும் தவறாம கிடைக்கும். எதோ புரதம் வேணுமாமே அதுக்காம். அதெல்லாம் மச்சமில்லையோ எண்டு நான் கேட்டதில்லை. பிறகு இப்பெல்லாம் ஜனனிக்காண்டி மீன் சமைக்கிறது. வேறை KFC போனா சிக்கன்..? சாச்சா.. நாமெல்லாம் சைவாள் பரம்பரையாக்கும்..


செவ்வாய், டிசம்பர் 20, 2011

ஜெயமோகனின் "காந்தியும் காமமும்"

உங்கள் பார்வைக்கு

பாரதி கண்ணம்மாவில நீட்டி முழக்கி, மென்று முழுங்கி, பட்டும் படாமலும் ஒருவாறு சொல்ல முயன்றதை அந்த மனுஷன்(தப்பா எடுத்துக்காதேங்கோ, மரியாதைக்குறைவெல்லாம் இல்லை.. எங்கடை மொழிவழக்கப்படி..) வெறும் நாலே வரியில்லை நறுக்கென்று சொல்லிட்டுப் போய்ட்டுது..

"எப்போதுமே கற்பனையும் சிந்தனைத்திறனும் கொண்ட பெண்கள் ஆணின் உடலாலோ இளமையாலோ பெரிதாகக் கவரப்படுவதில்லை. ஆணின் ஆளுமையாலேயே கவரப்படுகிறார்கள். ஆணின் அகவல்லமையே அவர்களை கவர்கிறது. அது அவர்களில் செயல்படும் உயிரின் இச்சை. தன் இனத்தின் மிகச்சிறந்த கூறுகளை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டுசெல்ல விரும்பும் உயிரியல் விருப்பு அது என எளிமைப்படுத்தலாம். ஒரு பெண்ணுக்கு அவள் உள்ளத்தைக் கவரும் ஆணைப்போலவே ஒரு குழந்தை வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஆழ்மன விருப்பாக உருவாகிறது."ஜெயமோகன் : காந்தியும் காமமும் 2

சே.. இனிமே தொடர்கதையே எழுதுறதில்லை..


 சரளாதேவி சௌதராணி


திங்கள், டிசம்பர் 19, 2011

Swan on the River Avon


இரெண்டன்னம் இணைபிரியாது வாழுமே
ஒன்று சீவனாம் மற்றையது சிவனாம்
சீவன் பேதலிக்குமே அலைந்தோடுமே
சிவனோ அசையாது பார்த்திருக்குமே



Swan on the River Avon


ஞாயிறு, டிசம்பர் 18, 2011

நந்தகுமார் : அறிமுகம்


மூன்றாவதுமுறை தொலைபேசி சிணுங்க 
மூட்டே இல்லாமல் புரண்டு படுத்தான் 
அவள் விட்டபாடில்லை  
"ஹலோ.. என்ன?"
"நீ இப்ப இங்கை வாரியா.. இல்லையா?"
"எதுக்கெண்டு சொல்லு"
"ஒ.. சொன்னாத்தான் வருவியா?"

இவளோடை வாதிட்டு 
எதுவும் ஆகிறதில்லை
"டே.. நான் கொஞ்சம் உதிலை போட்டு வாரன்.."
"என்னடா.. நித்தியாவே..?"
கேட்டது குமார்
"ஓமடா.. இண்டைக்கு என்னத்தை வைச்சிருக்கிறாளோ
சண்டை பிடிக்கிறத்துக்கு.."
சலித்துக்கொண்டு 
சட்டையைப் போட்டுக்கொண்டு 
வெளிக்கிட்டான்  நந்து 

அவர்கள் காதலில் 
தொண்ணூறாவதுநாள் தாண்டி 
பலமாதங்களாகியிருந்தன..



***** 
தொடரும்..

சனி, டிசம்பர் 17, 2011

திரைப்பட விழாக்களிலும் தணிக்கையை நுழைக்காதே!

உங்கள் பார்வைக்கு
"செங்கடல் மிக நேரடியாகவே இலங்கைக் கடற்படையால் கொல்லப்பட்ட தமிழக மீனவர்களைக் குறித்தும் தமிழகத்திலிருக்கும் ஈழத்து அகதிகள் குறித்தும் பேசுகிறது. இப்படத்தில் மீனவர்களும் அகதிகளுமே நடித்திருக்கிறார்கள். படத்தின் தயாரிப்பு வேலைகளிலும் அவர்கள் உணர்வுபூர்வமாக பங்கெடுத்துக் கொண்டார்கள். அந்த வகையில் செங்கடல் மக்கள் பங்கேற்புச் சினிமா..."லீனா மணிமேகலை



வியாழன், டிசம்பர் 15, 2011

கடல்சேரா மீன்கள்..

என்தேடல் இதுவல்ல
உன்தேடல் நானல்ல
நம்தேடல் எங்கும் 
சேராதே..

நீ சென்ற பாதை 
என் உயிரின் வாதை 
தினம் பார்த்திருந்தேன் 
நீ வரவேயில்லை  

விம்பங்களைத் தாங்கிய 
கண்ணாடி சொல்லும் 
காலத்தால் அழிக்கப்பட்ட 
காதல் கதைகளை 

மூலையில் இருந்த 
முருகனுக்குத் தெரிந்திருக்கும்
முன் நடப்பது வெறும் 
மாயத்தோற்றங்கள் என்று 

பாதி நிறைந்த தேநீர்க் 
கோப்பைக்குத் தெரியும் 
மீதிநிறைத்தது அவள் 
கண்ணீரென்று.. 

மலர்த்தோட்டம் 
நடுவிலொரு மலை 
மலைமேல் நதி 
மறுபக்கம் தொங்குபாலம்

வெறும் கனவுதான் என்று 
நினைத்திருந்தாள்
நல்லூரான் தன்முன் 
நடத்திக்காட்டும் வரை 

இதயம் படபடக்க 
ஓடிச் சென்று
குகையினுள்ளே   
பார்த்தபோது..

"அம்மா, நீ நல்லா 
ஏமாத்திப்போட்டாய்
இங்கை மாயாவியுமில்லை 
முத்திரை மோதிரமுமில்லை"

தொட்டியில் அடைபட்டிருந்த 
மீன்களுக்கு மட்டும் 
அவள் வலி புரிந்திருக்கும் 
மௌனமாய் அழுதன..



திங்கள், டிசம்பர் 12, 2011

Yarl IT Hub - To Make Jaffna the Next Silicon Valley..


Yarl IT Hub - இது
என்கனவல்ல
உன்கனவல்ல; நம் கனவு
நம் எல்லோரினதும் கனவு

வானம் பார்த்த பூமியில்லை
ஆழத்தோண்டி நீரெடுத்த பூமியிது
ஆழியலை தழுவிடினும்
எழுந்துநின்ற தேசமிது

வல்லமையிருந்தும் வாழாதிருந்து
பாழாய்ப் போனதல்ல யாழென்று
பாரிற்குரைப்போம்

ஊரெல்லாம் தார்போட்டான்
நமக்கு தண்ணிகாட்டினானா?
தண்ணிமீதிலும் தீயேற்றிக்கற்ற
கல்வியெங்கே போயிற்றுரிங்கு?

வீதிமேல் தாரிடமுன்
வீதியின்தேவையை உணரவைப்போம்
முற்றத்து மல்லிகையின்
மணம் வீசவைப்போம்

ஒருவரல்ல இருவரல்ல
உலகெல்லாமிருந்து வந்து
உங்கள் வாசல் படலைகளைத் தட்டி
வீட்டுக்கொரு அறிவாளியைக் கேட்கிறோம்

வானிலிருந்து சூரியன் விழினும்
சந்திரன் வர மறுப்பினும்
கோடிகோடி நட்சத்திரங்களின் அணிவகுப்பில்
ஒரு புதிய "Silicon Valley"ஐ உருவாக்குவோம் வாரீர்!

Yarl - IT - HUB
To Make Jaffna the Next Silicon Valley..



ஞாயிறு, டிசம்பர் 11, 2011

பாரதி கண்ணம்மா : நின்னைச் சரணடைந்தேன்!

அந்திமாலைப் பொழுது
அவனருகிருக்கும் பொழுது 
மனதினிக்கும் பொழுது 
மகிழ்ந்திருக்கும் பொழுது

கரம் பற்றி விரல் நீவி 
தோழ் சாய தலை கோத
கண் பார்க்க இதழ் சேர்க்க 
மடி சாய உடல் மூட 

ஆதவன் மெதுவாய் மறைய 
நீதான் என் ஒளிவிளக்கு.. 
அவன் உதடுகள் மொழிய 
அது ஒரு பொன்.. மாலைப்.. பொழுது.. 

எழுதிமுடித்துவிட்டு அவன் முகம் பார்த்தாள். மயக்க ஊசியில்லாமலே நிம்மதியாத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். அணையப் போகிற விளக்கு இறுதி நேரத்தில் பிரகாசமாய் எரியுமே.. அதுபோலிருந்தது அவன் முகம். எழுந்து சென்று காலை போடவேண்டிய மருந்துகளை எடுத்து  அடுக்கினாள். நேற்று அவள்பாட்டுக்கு மருந்தை எடுத்துக் குடுத்ததுக்கு nurse திட்டியிருந்தார். அதனால் அவனை எழுப்பாமல் பேசாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். இப்படி எத்தனை சந்தோசமான தருணங்களைத் தொலைத்துவிட்டோம் என்று நினைக்க நினைக்க வலித்தது.

இனி அவன் இருக்கப் போற ஒவ்வொரு நிமிடங்களுமே சந்தோசத்தை மட்டுமே பார்க்க வேண்டும் என நேற்றே முடிவு செய்திருந்தாள். அதற்கு என்ன விலை வேண்டுமானாலும் குடுக்கத் தயாராகவிருந்தாள். மருத்துவம் முட்டாள் என்று சொல்லவதைப் பற்றியோ ஊரார் பழிப்பதைப் பற்றியோ அவளுக்குக் கவலையில்லை. இது அவளது வாழ்க்கை. இதுவரை மற்றவரின் வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வாழ்ந்து கெட்டது போதும். இனி எனக்காக வாழவேண்டும். அவனுக்காக வாழவேண்டும். அவனது அந்தச் சின்னச் சின்னச் சந்தோசங்கள் தான் அவளது முழு வாழ்க்கையுமே. யன்னல் வழியே தெரிந்த சூர்யோதையத்தை இன்று அவளால் நன்கு ரசிக்க முடிந்தது. ACயிலிருந்து சில்லென்ற காற்று முகத்திலடிக்க கண்களை மூடி நன்றாக மூச்சை எடுத்து விட்டாள்.

"good morning" திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தபோது, அவன்தான் இதழோரம் முறுவலுடன் எந்த உதவியுமில்லாமல் தானாகவே எழுந்து படுக்கையில் உட்கார்ந்திருந்தான். அவன் கண்களில் தெரிந்த குறும்பு அவளை சித்திரவதை செய்ய, "என்ன சார், இண்டைக்கு நல்லாவே நித்திரை கொண்டுடீங்க போல..?" என்றபடியே  கிட்ட வந்தாள்.

"அப்பிடியே.. சொர்க்கத்திலை நேரம் போறதே தெரியாதேண்டேல்லே சொல்றவை..." என்றவன் அவள் கைகளைப் பிடித்திழுத்து மடிமீது சாய்த்து உதடுகளில் அழுந்த முத்தமிட்டு அவள் காதோரம் "உன்கூட இருந்த இந்த மணித்துளிகள் மரணப் படுக்கையிலும் மறவாதெடி கண்ணம்மா." என்று மெதுவாய் கிசுகிசுக்க, "இது இருவர் படத்திலை வந்ததில்ல?" அவள் கேட்க இருவரும் தங்களை மறந்து சிரித்தார்கள்.
காற்று வெளியிடைக் கண்ணம்மா!-நின்தன்
காதலை யெண்ணிக் களிக்கின்றேன்;
"Excuse me. may I come in?" சத்தியாதான். அவசர அவசரமாக அவன் பிடியிலிருந்து விலகி உடையை சரி செய்தாள்.

"என்னடா.. ரெண்டு நாளைக்கு முதல் இருந்த பாரதியா நீ?  உன்னை இப்படிப் பார்க்க எவ்வளவு சந்தோசமா இருக்கு.. " அவர் சொல்லி முடிக்கவில்லை.

"Hello good morning.. we want to do patient check-up. please go out." ஒரு படையே வந்திருந்தது பரிசோதனைக்கு.  அவனை விட்டுப்போக மனமில்லாமலே சென்றாள். மனதுக்குள் இருந்த ஆனந்தப்படபடப்பு இன்னும் குறைந்த மாதிரியில்லை. தனக்குள் சிரித்துக்கொண்டாள்.

"நேற்று போனவேலை முடியாததால இரவு வர முடியேல்லை. உனக்குச் சொல்ல போன் பண்ணினான், ஆப் எண்டு வந்துது." என்றவர் தயங்கி "உன்னை இங்கை இப்படி தனிய விட்டிடுப்போறது எனக்கு சரியாப்படேல்லை." அவர் குரலில் அழுத்தமிருந்தது.

"இல்லை மாமா. நான் அவரை நல்லாப் பாத்துக்கொள்ளுவன். நீங்க கவலைப் படாதேங்கோ." எங்கே தான் பார்த்துக்கொள்கிறேன் என்று அவளை போகச் சொல்லிவிடுவாரோ என்று பயமாகவிருந்தது.

"நீ பாக்கிற லட்சனத்தைத்தானே நேர்ல பார்த்தன்." அவர் குரல் கடுகடுவேன்றிருன்தது.

"அது இல்லை.. அவர் சும்மாதான்.." அவளுக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. ஆனால் அவனை விட்டுப் போகமுடியாதென்பதில் மட்டும் தீர்மானமாயிருந்தாள்.

"இதபார், உனக்கெண்டும் ஒரு வாழ்க்கையிருக்குது. பிறகு நாளைக்கு இதுவே ஒரு பிரச்சினையாய் வந்திடக்கூடாது. நான் என்ன சொல்லவாறன் எண்டு உனக்கு விளங்குமெண்டு நினைக்கிறன்." அதற்கு மேல் எதுவும் பேச இல்லை என்பதுபோல் சென்றுவிட்டார்.

அவள் உடைந்தே போனாள். அவள் வாழ்க்கையில் சந்தொசமேன்பதே நிலைத்திருக்காதோ? அவன் இருக்கப் போறதே இன்னும் சிலநாள் தான். அதுவரைக்கும் கூட அவளால் அவன் கூட இருக்க முடியாது போலிருக்குதே.
நீயென தின்னுயிர் கண்ணம்மா!-எந்த
நேரமும் நின்தன்ப் போற்றுவேன்

போன் அடித்தது. வீட்டிலிருந்துதான். இதுவரை ஆப் பண்ணியே வைத்திருந்தாள். இப்பதான் சத்தியா சொல்லி ஒன் பண்ணியிருந்தாள். அதுக்கிடையில் வந்திட்டுது.
"ஹலோ.. பிள்ளையே.." அம்மாதான்.
"ஹ்ம்ம்.. சொல்லுங்கோ."
"என்னடி போய் இவ்வளவுநாள் ஒரு போன் பன்னவேனுமேண்டு நினைக்கேல்ல. என்ன செய்யுறே. ஸ்கூல் எல்லாம் எப்படிப் போகுது. நேரத்துக்கு சாப்பிடுறியே?" அப்போதுதான் உறைத்தது வந்ததிலிருந்து இன்னும் சாப்பிடவேயில்லை என்பது. வெறும் டீயையும் தண்ணியயுமே குடித்துக்கொண்டிருக்கிறாள். கடைசியாய் பிளேன்ல சாப்பிட்ட ஞாபகம்.

"அதெல்லாம் நல்லாத்தான் இருக்கிறன். நீங்கள் ஒண்டுக்கும் கவலைப் படாதேங்கோ." சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போதே nurse வந்து அவனை ICUக்கு கூட்டிடு போவதாகவும் சத்தியாவிடம் சொல்லிவிடுமாறும் சொன்னார். அவளுக்குப் புரியவில்லை. இவ்வளவுநேரமும் நல்லாத்தானே இருந்தான்? மயக்க மருந்து கொடுத்திருப்பார்கள் போல அடித்துப் போட்டதுபோல் கிடந்தான்.



"இண்டைக்கு அப்பாண்டை பர்த்டே அதுகூட ஞாபகமில்லையே உனக்கு..? ஹலோ.. ஹலோ.. அவள் வைச்சிட்டாள் போல கிடக்குது.."
'கண்ணம்மா.. இண்டைக்கு பண்டாரவன்னியன் நினைவுதினம்* தெரியுமே உனக்கு..?'
"ஹலோ.. என்ன லைன்ல இருக்கிறியே? நான் கதைக்கிறது கேக்குதே?" அப்பா.
"ஹ்ம்ம்.. சொல்லுங்கோ." அவளால் மேலே பேசமுடியவில்லை. தொண்டை அடைத்துக் கொண்டது.
"நான் இங்கை வெளியால வந்து கதைக்கிறன். அம்மா இல்லை. நீ என்ன சத்தியாவோட போய்ட்டாய் எண்டு ஹோச்டெல்லா போன் பண்ணிச் சொன்னினம். அங்கை போய் என்ன செய்யிறாய்?"
"......"

"எனக்குத் தெரியும் நீ உதுக்குத்தான் இப்ப அடம்பிடிச்சு சிங்கப்பூர் போகப்போறனெண்டு நின்டநீ. அம்மா தான் எதோ நீ படிச்சுக் கிழிக்கப் போறே எண்டு கனவு கண்டு கொண்டிருக்குது. பாவம், அவவிண்டை நம்பிக்கையை கெடுத்திடாதே."
பொன்னை உயர்வைப் புகழை விரும்பிடும்
என்னைக் கவலைகள் தின்னத் தகாதென்று
அவள் மௌனமாயிருக்கவும், "சரி. இப்ப பாரதிக்கு எப்படி இருக்குது. இண்டைக்குத்தான் கடைசி நாளேண்டுதானே சத்தியா சொன்னவன்." எரிச்சலாய் வந்தது. கட் பண்ண போனவளை "உன்னட்டை நான் ஒண்டு சொல்லவேணும்." என்ற அவரின் குரல் தடுத்து நிறுத்தியது.
மிடிமையும் அச்சமும் மேவியென் நெஞ்சில்
குடிமை புகுந்தன,கொன்றவை போக்கென்று 
"நீ அவன் மேல் எவ்வளவு பாசம் வைச்சிருக்கிறே எண்டு எனக்குத் தெரியும். ஆனா இதெல்லாம் சரிப்படாதேண்டும் உனக்குத் தெரியவேணும். விளங்குதே..?" அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை.
"பிறகு.. பாரதி மடுவுக்கு வந்திருந்தவனெண்டு சொன்னனில்ல? அண்டைக்கு உன்னைப் பார்க்கத்தான் வந்திருந்தவன்." தெரிந்தது தானே.
"நான் தான் உனக்கு வருத்தம் இப்ப பாக்கேலாதேண்டு சொன்னனான். பிறகு கலியாணம்.. அது.." அவளுக்கு அதற்குமேல் கேட்க சக்தியிருக்கவில்லை.

"போதுமப்பா. நீங்கள் இதுவரைக்கும் பண்ணினதே போதும். எனக்கு எதுவும் தெரியவேண்டாம்." சொல்லி ஆவேசமாய் கட் பண்ணினவளுக்கு மயக்கம் வருமாப்போல் இருந்தது. கான்டீன் போனாள். எதுவும் சாப்பிடுற மாதிரியில்லை. சாண்ட்விட்ச்ம், டீயும் வாங்கிக்கொண்டுவந்து இருந்தாள்.
தன்செய லெண்ணித் தவிப்பது தீர்ந்திங்கு
நின்செயல் செய்து நிறைவு பெறும்வணம்  
எல்லோருமே சேர்ந்து அவளுக்கு எதிராகவே செயல்படுவதுபோல் தோன்றியது. ஏன் பாரதிகூட உண்மையாகவே அவளைப் பிடிச்சிருந்துதெண்டால் எங்கையிருந்தாலும் வந்து தூக்கிக்கொண்டு போயிருப்பானே. ஒருவேளை அவன் சொன்னதுபோல் வெறும் உணர்ச்சிகள் தானோ? தொண்டையில் சிக்கிய பாண்துண்டை வாஸ்ரூம் போய் கஷ்டப்பட்டு வாந்தியெடுத்து வரவைத்தாள். முகம் கழுவிக்கொண்டு திரும்ப கான்டீன் வந்திருந்தவளுக்கு மேலே சாப்பிடப் பிடிக்கவில்லை. ஒருவாய் மட்டும் கடித்தபடியிருந்த சாண்ட்விட்ச்சைத் தூக்கிக்கொண்டுபோய் குப்பைத்தொட்டியில் போட்டாள்.

"என்ன சாப்ட்டியே?" என்றபடி வந்த சத்தியாவிடம்
"பாரதியை.. ICUக்கு கொண்டு போகினம்.. உங்களிட்டைச் சொல்லச் சொன்னவை." அவள் குரல் தளுதளுத்தது.
"தெரியும். உனக்கு போன் பண்ண ட்ரை பண்ணினான். engageல இருந்துது. இங்கதான் இருப்பாய் எண்டு வந்தனான்." அவள் மௌனமாயிருக்கவும் "என்ன அத்தானே கதைத்தது? நேற்று எனக்கு போன் பண்ணினவர். சொன்னனான். எனக்கென்னமோ நீ இண்டைக்கே திரும்ப ஹோச்டேல் போறதுதான் நல்லதெண்டு படுகுது."

"இல்லை.. மாட்டன். நான் பாரதியை விட்டு எங்கயும் போகமாட்டன்." அவள் கொஞ்சம் பிலத்துச் சொல்லியிருக்க வேண்டும். எல்லோரும் திரும்பிப் பார்த்தனர். அவளைத் தரதர எண்டு வெளிய இழுத்துக்கொண்டு வந்தவர்,
"என்ன விசர்க்கதை கதைக்கிறே. அவன் இண்டைக்கோ நாளைக்கோ என்டிருக்கிறான். அப்ப என்ன அவனோடயே செத்துப் போகப் போறியே?" அதிர்ந்தாள்.
"இதபார். அவனுக்கெண்டு ஒரு நல்லபேர் இருக்கு. நீ ஏதாவது முட்டாள்தனம் பண்ணி அதைக் கெடுத்திடாதே. வாழும்போது அவனை யாருக்கும் தெரியாது. ஆனா செத்தப்பிறகு அவனை எல்லாரும் தலையிலை தூக்கிவைத்துக் கொண்டாடப்போகினம்." சொன்னவரின் குரல் தளுதளுத்தது.
"இண்டைக்குத் தான் கடைசி நாள் எண்டு நான் முதலே சொல்லிட்டதால, அவங்கள்ளையிருந்து ரெண்டு பேர் வாறாங்கள். அந்த நேரம் நீ கூட இருக்கிறது எனக்கு அவ்வளவு நல்லதாப் படேல்லை." அவளுக்குப் புரிந்தது.

அவன் பண்ணின தியாகங்களுக்கு அந்தக் கடைசி மரியாதையிலாவது ஊரறிய உலகறிய அவன் புகழ் சொல்லவேண்டும். அதற்கு இடைஞ்சலாக அவள் ஒருபோதும் வரமாட்டாள். அவன் தியாகத்தின் மேல் ஒரு கறுப்புப் புள்ளியாய் அவள் ஒருபோதும் இருக்க மாட்டாள்.
துன்ப மினியில்லை.சோர்வில்லை,தோற்பில்லை,
"நீங்கள் என்னைப் பற்றிக் கவலைப் படாதீங்கோ. நான் இப்படியே போய்டறேன். ஆனா அவர் எழும்பி என்னைக் கேட்டால்..?" என்றவளை இடைமறித்து,
"அப்பிடி எதேனுமேண்டால் நான் போன் பண்ணி உன்னட்டைக் கதைக்க வைக்கிறன். சரியே?" என்றவர் நேரத்தைப் பார்த்துவிட்டு "சரி அவங்கள் வார நேரமாயிட்டுது நீ கெதியா வெளிக்கிடு. உண்டை உடுப்புகளை பிறகு குடுத்து அனுப்புறன்." என்றுவிட்டு அவள் பதிலுக்குக் கூடக் காத்திருக்காமல் போய்க்கொண்டிருந்தவரையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
நல்லது தீயது நாமறியோம் நாமறியோம் நாமறியோம்
அன்பு நெறிகள் அறங்கள் வளர்ந்திட
நல்லது நாட்டுக! தீமையை ஓட்டுக!      

* 25 August - பண்டாரவன்னியன் முல்லைத்தீவில் ஆங்கிலேயரின் பீரங்கிகளைக் கைப்பற்றி வெற்றிகொண்ட நினைவுநாள்.

***** 
முற்றும்.


௧௧ மார்கழி ௨௦௧௧
இன்று பாரதியின் நூற்று இருபத்தொன்பதாவது பிறந்தநாள். 
இத்தொடர் காலத்தை வென்ற அந்த மாபெரும் புரட்சிக் கவிக்கு  சமர்ப்பணம்.

நின்னைச் சரணடைந்தேன்-கண்ணம்மா!
நின்னைச் சரணடைந்தேன்!

*****
நான் வருவேன்
மீண்டும் வருவேன்
உன்னை நான் தொடர்வேன்
உயிரால் தொடுவேன் ...
ஒரு பிள்ளை எழுதும் கிறுக்கல் தான் வாழ்க்கையோ
அதில் அர்த்தம் தேடி அலைவதே வேட்கைய
அர்த்தம் புரியும் போது வாழ்வு மாறுதே
வாழ்வு கழியும் போது அர்த்தம் கொஞ்சம் மாறுதே
ஒரு கனவு காற்றில் மிதக்குதே
அது மிதந்துக் கொண்டே சிரிக்குதே

ஓஹ வீரா
*****

சனி, டிசம்பர் 10, 2011

பாரதி கண்ணம்மா : எச்சரிக்கை

இக்கதை முழுவதும் கற்பனையே. இதில் வரும் கதாபாத்திரங்கள் யாரையும் குறிப்பனவல்ல. தாய்நாட்டின் சுதந்திரத்தையே தன மூச்சுள்ளவரை நேசித்தவனை, ஒரு பெண் காதலித்திருந்தால்.. அவன் இறுதிக்காலத்திலாவது அவனுடனிருக்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்திருந்தால்.. என்றவொரு கருத்தை புனைவின்மூலம் முன்வைத்திருக்கிறேன். இதைத் தவறான கண்ணோட்டத்தில் பார்ப்பவர்கள், இதைவைத்து யாருக்காவது சேறுபூசலாம் என்று காத்திருப்பவர்களுக்கு ஒரு எச்சரிக்கை:


"தயவுசெய்து மற்றவர்களைப் பழிப்பதுக்குமுன் அவர்கள் என்ன சொல்லவருகிறார்கள் என்பதை முழுவதுமாய்  புரிந்து கொள்ளுங்கள். உங்கள் தனிப்பட்ட காழ்ப்புணர்ச்சி மற்றும்  வக்கிர எண்ணங்களுக்கு பிறரின் எழுத்தை கேடயமாகப் பயன்படுத்தாதீர்கள்!"


பிற்குறிப்பு : பலரது  கனிவான வேண்டுகோளுக்கிணங்க மேலேயுள்ள வரிகள் மாற்றப்பட்டுள்ளன. உங்கள் ஏகோபித்த ஆதரவுக்கு நன்றி!"



பாரதி கண்ணம்மா : நிம்மதியைத் தேடி

நேற்று முழுக்க ஒரே இருமலாக இருந்தது அவனுக்கு. இடைக்கிடை ரத்தமாய் வாந்தி வேறு. அவளது அம்மமாவுக்கும் கூட இப்படித்தான் புற்றுநோய் வந்து அவதிப்பட்டுப் பார்த்திருக்கிறாள். அவர் படும் கஷ்டத்தைப் பார்க்க இயலாமலே அவவை சீக்கிரம் கொண்டு போகச்சொல்லி கடவுளிடம் பிரார்த்திதிருக்கிறாள்.  ஆனால் இவன் சாகப் போகிறான் என்பதை மட்டும் அவள் மனம் ஏனோ ஏற்க மறுத்தது. 'முப்பது வருஷ வாழ்க்கையை மூன்றே நாளில் வாழ்வதென்றால்? கடவுளே நீதான் எனக்கு முழு சக்தியையும் குடுக்க வேணும்.' மனதுக்குள் வேண்டிக்கொண்டாள்.

"கண்ணம்மா.." அவன் வலியில் முனகினான். ஓடிச்சென்று அவனது தலையை நிமிர்த்தி கன்னத்தை மெதுவாய் தடவிவிட்டாள். "வலிக்குதாடா..? கொஞ்சம் பொறுத்துக்கோ. நான் போய் மருந்தேடுத்துக்கொண்டு வாறன்." சொல்லிவிட்டு ரெண்டே எட்டில் மேசையை அடைந்து லேபல் படித்து மருந்தையும் தண்ணியையும் கொண்டு வந்து கட்டிலின் அருகிலிருந்த ஸ்டூலில் வைத்தாள். தலைக்குப் பின்னால் ரெண்டு தலையணையை அடுக்கி அவனை சற்றே வசதியாய் சாய்ந்து இருக்க வைத்தாள். அவன் பேசாமலிருந்தாலும்  வலியின் கொடூரம் முகத்தில் தெரிந்தது. மருந்துகளை மீண்டும் சரிபார்த்து ஒவ்வொன்றாய் கொடுத்தவள், குவளையை சரித்து தண்ணீர் குடிக்கவைத்தாள்.

"கண்ணம்மா.. உன்னை நான் நல்லா கஷ்டப்படுத்துரன் எல்லே. நான் போய்ட்டா அழுவியா?" அவன் முடிக்கு முன்பே கண்களில் தேங்கிவிட்ட கண்ணீரை அடக்கிக்கொண்டு, "நான் ஏன் அழவேணும்..? வெறும் மனிதர்கள் சாயும் போது தான் கண்ணீர் வரும். ஆனால் நீங்க மாவீரன். எல்லோருக்கும் கடவுள் மாதிரி. கடவுளுக்கு சாவில்லை தெரியுமே..?" படபடவென்று பொரிந்து நிறுத்திய அவளைப் பார்க்க பெருமையாக இருந்தது அவனுக்கு. வெளித்தெரியும் வெகுளித்தனத்துக்குப் பின்னால் ஒரு பெரிய கடலே இருப்பதுபோல் உணர்ந்தான். 'பாரதி கனவுகண்ட கண்ணம்மா எண்டால் சும்மாவே..' தன்னைத் தானே மெச்சிக்கொண்டான்.

"இங்கை வா.." அவளின் கைகளைப் பற்றி அருகில் இருத்தியவன், "எங்கே உண்டை கடவுளைப் பற்றி சொல்லு பாப்பம்." மெல்லிய முறுவலுடன் லேசாய் தலையைச் சரித்துக் கேட்டதை ரசித்தாள். "அது.. உங்களுக்கு.. வார்த்தேல சொல்லட்டா? கவிதையாய் சொல்லட்டா..?" ஆர்வமாய் புருவங்களை உயர்த்தி அவனைப்போலவே தானும் தலையை சற்றே சரித்து கேட்டவளை, ஆச்சர்யமாய்ப் பார்த்தான். "ஓ.. நீ கவிதை கூட எழுதுவியா..?"

"அதையெல்லாம் கவிதை எண்டு நான் தான் சொல்லிக்கிறேன். ஆனா யாரிட்டையும் காட்டுறேல்லை." வெட்கத்துடன் தலையைக் குனிந்தவளின் நெற்றியில் விழுந்த முடிகளை விலக்கி, கன்னம் வழி சென்ற விரல்கள், தாடைதனை நிமிர்த்தி.. "சொல்லுடா. நான் கேக்கிறன். உண்டை கடவுள் கேக்கிறன்." சிரித்தான்.

"உங்கடை கனவு எவ்வளவு பெருசெண்டு எனக்குத் தெரியும், அதிலை எப்பிடி என்னால உதவியிருக்கேலுமேண்டு எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் அதற்குள்ளேயே உங்களோடை எப்பிடியெல்லாம் வாழவேண்டும் எண்டு எனக்குள்ளையும் ஒரு சின்னக் கனவு இருந்துது. அதை எப்பிடியாவது உங்களிட்டை சொல்லிவிடவேனுமேண்டு இத்தனை வருசமா துடிச்சிட்டிருந்தன். இது அதுக்கான நேரமில்லை எண்டு எனக்குத் தெரியும். ஆனா இதைவிட்டா எங்கை  உங்களிட்டை சொல்லாமலே போயிடுவானோ எண்டு பயமா இருக்கு.." தழுதழுத்த குரலில் சொல்லிவிட்டு, அவன் கண்களையே சிறிது நேரம் உற்றுப்பார்த்தாள். அவன் மௌனமாய் முறுவலிக்கவும், அவன் கரங்களைப் பற்றி மார்புடன் அணைத்துக்கொண்டு சொல்லத் தொடங்கினாள்.

அடர் பெரும் காடு
அதன் நடுவிலொரு மண்வீடு
இருபுறம் திண்ணை மேடு
கூரையில் சில ஓடு

உலைவைத்து அரிசிபோட்டு
வானொலி திருகி பாடல் கேட்டு
முகம் கழுவி பொட்டிட்டு
தலைவாரி பின்னலிட்டு

வெளிவந்து வானம் பார்க்க
சூரியனை முகில் மறைக்க
தூரத்தில் வெடி கேட்க
கிளையிலிருந்த காகம் பறக்க

ராஜ நடையுடன்
வீர படையுடன்
குறையா அன்புடன்
நிறையா உரையுடன்

ஒருமாவீரன் வருகிறான்
குறிப்பு தருகிறான்

அவன் கண்கள் வியப்பினால் விரிந்தன. "பரவாயில்லையே, நல்லாத்தான் எழுதுறே.. உண்டை மாயாவி கதையை விட இது கொஞ்சம் ரசிக்கும்படியாய் இருக்குது.." சிரித்தான். அவள் வெட்கத்துடன் மேலே தொடர்ந்தாள்.

கொல்லை சென்று இலைவெட்டி
கஞ்சி வடித்து சோறுபோட்டு
கைகழுவ நீர் கொடுத்து
காலாற இடம் கொடுத்து

உள்ளே வருகிறான்
வாசல் பார்க்கிறான்

திண்ணையில் மறவர் படை
உள்ளேயோர் போர்ப்படை
அள்ளி அணைத்திட
நாணி முகம் புதைத்திட

நெற்றிவீழ் முடிதனை விலக்கி
சிவந்த கன்னம் வருடி
தாடைதனை நிமிர்த்தி
அதரம் சற்றே பிரித்து

குனிந்து காதோரம்
சொன்னவார்த்தை மனதோரம்
மயக்க விழியோரம்
வழிநீர் துடைத்த இதழோரம்

சற்று நிறுத்தி அவன் முகத்தைப் பார்த்தாள். அவள் நினைத்ததுபோலவே இருண்டிருந்தது. 'சே.. ஏன் இந்தநேரத்தில் போய் இதையெல்லாம் சொல்லி அவனை நோகடிக்கிறேன்'. இதற்குமேல் தாங்க மாட்டான் என்று தோன்றியது. "மேலே சொல்லு.." உணர்ச்சியற்ற குரலில் கட்டளையிட்டான். 

கண்ட முறுவல் வெறிசேர்க்க
இறுகிய கரம் பித்தாக்க
மருகிய மனம் தவிக்க
இதழ்கள் வாவென துடிக்க

கைகளால் ஏந்தி
கட்டிலில் சாய்த்து
உடைகளைந்து
நாணம் களைந்து

அதற்குமேல் செல்ல, அவளால் முடியவில்லை. ஆனால் இறுகிய அவனது கரம் மேலே சொல்லேன கட்டளையிட்டது. இடையில் இரண்டுபத்தி  விட்டு தொடர்ந்தாள்.  

சரணாகதியடைந்த
நிராயுதபாநியிடம்
காமபாணம் கொண்டு
ஒரு மறப்போர்

வாவென அழைத்தது நீயென்பான்
அழைத்ததும் வந்தது ஏனென்பாள்
கூடலின்முன் ஊடலிலையெனின்
கூடியபின் ஊடல் கொள்வான்

சற்றே நிறுத்தி கண்களை இறுகமூடி, நன்றாக மூச்சை எடுத்துவிட்டு தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு மேலே தொடர்ந்தாள்.

மறு காண்டம் தொடங்குமுன்
வாசலில் அரவம் கேட்க
விரைவுற தயாராகி
வருவேனென வுரைத்து

வாசல்வரை சென்றகால்கள்
தயங்கிடத் திரும்பி
இறுக்கி  அணைத்து
இதழ்களில் முத்தமிட்டு

அழுகை உடைத்தெடுத்தது. அவன் சட்டையைப்பிடித்து ஏன் விட்டுப்போனாய் என்று கத்த வேண்டும் போலிருந்தது. ஆனால் அவன் முகத்தில் எந்த சலனமுமில்லை. அவள் கைகளுக்குள் சிக்கியிருந்த தனது கரத்தை மெதுவாய் விலக்கியவன். வெறுமனே 'உம்' கொட்டினான். தழுதழுத்த குரலில்,

கையசைத்து விடைபெற்றுச்
சென்றவனக் காணவில்லை
கண்டவர் சொல்லிடாதீர்
தாங்க மாட்டாள்

சற்று நேரம் மௌனமாய் வெளியே வானத்தை வெறித்துப் பார்த்தவன், அவளிடம் திரும்பி "உனக்கு இப்ப இருபத்தொரு வயசு. நான் சொல்றது சரிதானே?" நிறுத்தி அவள் கண்களைப் பார்த்தான். அதே தீவிரம், தீர்க்கம். தலை தாழ்ந்து சரியென்று தலையாட்டினாள். "எனக்கு எத்தினை வயசெண்டு உனக்குத் தெரியுமே?" திடுக்கிட்டாள். இருந்திருந்து இத்தனை நாள் உருகி உருகி காதலிக்கத் தெரியுது, ஆனால் அவனுக்கு எத்தனை வயசு எண்டு அறிந்து கொள்ளாமலே இருந்துவிட்டாளே. அதனாலென்ன..

"தெரியாது. ஆனா தெரிந்து கொள்ளவேண்டிய அவசியமென்ன?" அவள் குரலில் சற்றே சீற்றம் எட்டிப் பார்த்தது.

"நீ வாழ்க்கையை இனிமேத்தான் ஆரம்பிக்கவே போறாய். ஆனா நான் முடியுற கட்டத்திலை இருக்கிறன். அதால இந்தக் தேவையில்லாத கனவைஎல்லாத்தையுமே முழுசாக் கலைச்சுப்போட்டு போய் படிக்கிற வழியைப்பார்." கடுகடுத்தான். "வாழ்க்கை முடிஞ்சிட்டுதேண்டு உங்கடை சுதந்திரக் கனவை மட்டும் கலைச்சுப் போட்டநீன்களே?" நாக்குனுனிவரை வந்துவிட்ட கேள்வியை ஒருவாறு விழுங்கிவிட்டாள். ஆனால் அவன் கண்டுபிடித்துவிட்டான்.

"எண்டை கனவு எனக்குமட்டும் சொந்தமானதில்லை. எத்தினையோ ஆயிரமாயிரம் வேங்கைகள் இந்தக் கனவை சுமந்துகொண்டு செத்துப் போயிருக்கினம். இன்னும் எத்தினையோபேர் இந்தக் கனவுடன்  வாழ்ந்துகொண்டிருக்கினம். அதால நான் செத்துப்போனாலும், எங்கடை கனவிருக்கும். அதுக்கு உயிரிருக்கும்." அவளுக்குப் புரிந்தது. மௌனமானாள்.

"என்ன கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ் படிக்கவே வந்தனீ? காம்பஸ் எப்ப தொடங்குது?" அவளுக்காய் பேச்சை மாற்றுவது புரிந்தது. ஏற்கனவே தொடங்கிட்டுது எண்டு சொன்னால் 'இப்பவே நடையைக்கட்டு.' எண்டு துரத்தி விடுவான். அதால "தொடங்க இன்னும் ரெண்டு கிழமை இருக்குது" பொய் சொன்னாள்.

"பொய் சொல்லாதை. அக்கா இப்படி தனிய விட்டதே பெரிய விஷயம். அதிலை ரெண்டு கிழமைக்கு முதலே கட்டாயம் அனுப்பியிருக்காது.." எவ்வளவு தீர்க்கமாய் ஆராய்கிறான். எல்லோரையும் எவ்வளவு தெளிவாய்  புரிந்து வைச்சிருக்கிறான்.
"இல்லை. திங்கள் தான் தொடங்குது. ரெண்டு கிழமைக்கு இங்கிலீஷ் கோர்ஸ் போகுது. அது போகாட்டிலும் பரவாயில்லை. பிறகு எக்ஸாம்ல நல்லா செய்தா சரி."
"ஓ.. அப்ப இங்கிலீஷ் நல்லா செய்வாய் எண்டு சொல்லு." எப்படியெல்லாம் மடக்கிறான்.

"அப்பிடியெல்லாம் இல்லை. எதோ பாஸ் பண்ணுற அளவுக்கு இருக்குது." தயங்கியபடி சொன்னாள்.
"ஒண்டிலை இறங்கினா முழுமூச்சா செய்யவேணும். சும்மா தொட்டமா, விட்டமா என்டிருக்கக்கூடாது சரியே?" அறிவுரை சொன்னவனை புரியாமல் பார்த்தாள்.
"நீ என்ன நினைக்கிரே எண்டு எனக்கு தெரியும். சும்மா சும்மா எல்லாத்துக்கும் முடிச்சுப் போடாதை. சில விசயங்களை நாங்கள் நினைச்சாலும் மாற்றேலாது. திருப்பிக் கொண்டு வரவும் முடியாது. விளங்குதே?" கன நேரமாய் பேசியதோ என்னமோ அவனுக்கு மூச்சிரைத்தது. உடம்பில் பொருத்தியிருந்த அத்தனை கருவிகளுமே ஒன்று சேர அலாரமடித்தன. பயந்து போனாள்.

nurse வந்து பார்த்துவிட்டு தலையணையை இறக்கி அவனைப் படுக்க வைத்து மயக்க ஊசி போட்டுவிட்டு,
"he need some rest now. don't disturb him. you wait outside until he wakeup." அவளும் சரியென்று தலையை ஆட்டிவிட்டு, அமைதியாய்த் தூக்கத்தைத் தழுவியவனை கவலையைப் பார்த்தபடி வெளியேறினாள்.

இந்தத் திருமுகத்தைத் தேடி எந்தக் காடுமலையெல்லாம் அலைந்திருகிறாள். எத்தனை வலிகள், எத்தனை ஏமாற்றங்கள், அவமானங்கள், தவிப்புகள்.. மாயவிம்பங்கள். ஒருநிமிடம் கைகளுக்குள் சிக்கியதுபோல்.. அவள் கைகளைப் பற்றி வானவெளியில் கொண்டுசெல்லும். மறுநிமிடமே கண்களில் கனல்தெறிக்க சட்டென்று விலகிய கரம் அதலபாதாளத்தில் உயிருடன் தீயிட்டுக் கொளுத்தும். மறக்கவில்லை என்பதுபோலிருக்கும். ஆனால் மறந்துவிடு என்று அறிவுரைசொல்லும்.





சற்றுத் தூரத்தில் சத்தியா நின்றிருந்தார். ஏதும் பேசாது  தாண்டிப் போக முயர்ச்சிக்கையில் "முன்னமே இதைச் சொல்லியிருந்தால் அவனை அப்பவே வெளிய எடுத்திருக்கலாமே?" கேட்டவரை அதிசயமாகப் பார்த்தாள். அவருக்கு அவனைப் பற்றித் தெரியாததா? சொந்தங்களின் மேல் எவ்வளவு பாசம் வைத்திருந்தான். அதையெல்லாம் உதறிவிட்டு போனான் எண்டால் அவன் நாட்டின்மேல் எவ்வளவு பற்று வைத்திருந்திருப்பான். அதற்குமுன்னால் இடையில் வந்த அவள் வெறும் கால் தூசிக்கு சமன்.

அவளின் மனவோட்டத்தைக் கவனியாதவர்போல் தொடர்ந்தார். "சரியானநேரத்துக்கு சாப்பிடாமல் கொள்ளாம, சும்மா வலிக்குதேண்டு பனடோலை மட்டும் போட்டுக்கொண்டிருந்திருக்கிறான். தொடக்கத்திலையே ஒழுங்கான treatment குடுத்திருந்தா இப்படி இந்த வயசில உயிரோட காவுகொடுக்க வேண்டி இருந்திருக்காது." என்றவர் சற்று நிறுத்தி, "என்ன சொல்லி என்ன? யார் சொல்லியென்ன? அவன் விட்டிட்டு வந்திருக்க மாட்டான்." பெருமூச்சுடன் முடித்தவரை பார்க்க கவலையாகவிருந்தது.

வெறும் ஒன்பதே வருடங்கள் அவன் நினைவை சுமந்து கொண்டு அவளால் அதன் கனத்தைத் தாங்க முடியாதபோது அவர்கள் அவன் பிறந்ததிலிருந்து பார்த்த எடுத்து வளர்த்த ஒரு உறவு இப்படி கண்முன்னே வாடி, வதங்கி அழிந்து போவதை எப்படித் தாங்கி நிக்கிறார்களோ? இப்படி இத்தனை வருடங்களில் எத்தனை எத்தனை உயிர்களை வகைதொகையின்றி காவுகுடுத்திருக்கிறம். நினைக்கவே வலிக்கிறது. என்று தணியும் இந்த சுதந்திர தாகம்?
பஞ்சமும் நோயும் நின் மெய்யடி யார்க்கோ
பாரினில் மேன்மைகள் வேறினி யார்க்கோ 
பேசாமல் கான்டீன் போய் டீ சொன்னாள். சாப்பிடப் பிடிக்கவில்லை. கைகளிலிருந்த பேர்சை எடுத்து அவன் முகம் பார்த்தாள்.

நிம்மதியை தேடி எங்கோ அலைந்தேன்
அது கூடவே அலைந்தது என் பின்னால்
நின்று திரும்பி பார்க்க நேரமில்லாது
இன்னும் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன் 
என் முன்னாலேயே..

கற்கள் கிழித்தும் முட்கள் குத்தியும்
புத்தி வரவில்லை
வழி எங்கும் குருதிச் சுவடுகள்
யாரும் இப்பாதையில் 
வராதிருக்கட்டும்.

கானல் நீராய் சில உருவங்கள்
வந்து வந்து போகும்
ஆனால் என் பயணம் அவற்றை தேடியல்லவே
இன்னும் தேடிச்செல்கிறேன்
என் முன்னாலேயே!

"இந்தப் படம் எங்கை எடுத்தனீ?" கேட்டவாறே முன்னாலிருந்த கதிரையையை இழுத்துப் போட்டிருந்தவரைப் பார்த்தவள் அவசர அவசரமாக திரும்ப உள்ளே வைத்து மூடினாள்.

"உங்கடை வீட்டிலை தான் ஒரு ஆல்பத்தில் இருந்தது." சொல்லியவாறே டீயை எடுத்துக் குடித்தாள்.
"உண்டை campusல கதைச்சிட்டன். கொஞ்சம் கஷ்டம் தான் இருந்தாலும் course திங்கள்கிழமை தான்  தொடங்குறதால சரி எண்டு சொல்லியிருக்கினம். மூண்டு நாளுக்கு back-pain எண்டு சொல்லி hospitalization லீவ் எடுத்து தாறதா சொல்லியிருக்கிறன். நாளைக்கு வந்து பாக்கினமாம். நீ தந்துவிட்ட IC காட்டினனான். கோர்டியன் எண்டு சொல்லி sign வைச்சிருக்கிறன். ஆனால்  பிறகு அவை அத்தானிட்டை ஏதும் போன் பண்ணி சொன்னால் எனக்குத் தெரியாது." என்றவரை நன்றியுடன் பார்த்தாள்.

"பாரதி இன்னும் ரெண்டு நாள் தங்குவதே கஷ்டம் எண்டு தான் நேற்றுச் சொன்னவை. ஆனால் இண்டைக்கு கொஞ்சம் improvement தெரியுதாம். அதால இன்னும் கொஞ்சநாள் உயிரோட இருக்க சாத்தியமிருக்கு எண்டு சொல்லியினம்."
"நீங்க தனியவே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிரீன்கள்? அவரின்டை மனுசி வரையில்லையே?"
"ரஞ்சி தான் இவ்வளவுநாளும் நிண்டு பாத்தது. அவன்டை மனுசி வரேலாம போய்ட்டுது. கடைசி நாளில்லை நான் நிக்க வேணும் எண்டு அவையை அனுப்பிட்டு லீவ் போட்டுட்டு வந்தனான். அக்காவும் வரவேனுமேன்ட்டு சொல்லிக் கொண்டிருக்குது. முடியுமோ தெரியேல்லை." மௌனமானாள். அவளின் அம்மாவும் தான் எவ்வளவு பாசம் வைத்திருந்தார் அவன் மேல். எல்லாவற்றையுமே இந்தப் பாழாய்ப் போன காதல் வந்து.. உறவுகளைப் பிரித்து.. சே.. தன் மீதே வெறுப்பாய் வந்தது அவளுக்கு.

"நீங்கள் என்னை தப்பா நினைக்கேல்லை தானே..?" தயங்கியபடி கேட்டாள்.
"எதுக்கு?"
"இல்லை. நான் பாரதியை.. அவருக்கு வேறை கலியானமாயிட்டுது.. ஆனா.." தடுமாறினாள்.
"அதைப்பற்றியெல்லாம் ஆராய இப்ப நேரமில்லை. அவனுக்கு இப்ப தேவையெல்லாம் அன்பும் ஆதரவும் தான். அதை உன்னாலை மட்டும் தான் குடுக்க முடியும். அதால அவனை வடிவாப் பார்த்துக்கொள். வாழும் போதுதான் தன்னைப் பற்றியே சிந்தனையில்லாமல் நாடுநாடு எண்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தான். சாகும் போதாவது நிம்மதியாச் சாகட்டும்." சொல்லிவிட்டு "இதுதான் எண்டை போன் நம்பர். உண்டை நம்பர்  எடுத்திட்டன். உடுப்பு அவன்ட ரூம்ல வைச்சிருக்கு. நான் கொஞ்சம் வெளிய போகவேண்டி இருக்குது. உனக்கு ஏதேன் தேவை எண்டால் சொல்லு வாங்கிட்டு வாறன்." என்றவர் தயங்கி "உன்னட்டை காசு இருக்கே. இல்லாட்டி இந்தா இதிலை நூறு டாலர் இருக்கு."
"இல்லை வேண்டாம் என்னட்டை இருக்கு. வேணுமெண்டால் கேக்கிறன்."  அவர் போவதையே சற்று நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள், பின் எழுந்து சென்று mapஐ ஆராய்ந்தாள். கார்டன் என்று ஒரு மூலையில் குறித்திருந்தது. போனாள். சுற்றிவர அழகிய மலர்களுடன் மனத்தைக் கொள்ளை கொண்டது அதன் அழகு.

அங்கே ஓர் கனவுலகம் வாவென்றழைக்கும்
எத்தனை மலர்கள் எத்தனை நதிகள்
எல்லாம் ஓர்நாள் தான்

நாளை விடியும் மறுபடியும் பயணம் தொடங்கும்
யுத்த பூமியுன் மரணச்சத்தங்கள் காதை பிளக்கும்
இயந்திரப்பறவைகள் தலை மேல் வட்டமிடும்
ஆனால் என் தப்புதல் அவைகளிடமிருந்தல்லவே..

அதன் மேல் செல்ல முடியாமல் கால்கள் தடுமாற அருகிலிருந்த பெஞ்சைப் பிடித்துக்கொண்டு இருந்துவிட்டாள். 

என்றாவது ஒருநாள் 
மேலே செல்ல முடியாது போனால்
சற்றே நின்று இளைப்பாறுவேன்
மீண்டும் பயணம் தொடங்கும்
திரும்பி பாராமலே..

நெஞ்சுக்குள் எதோ வலித்தது. எழுந்தாள். பொழுது சாய்ந்துவிட்டிருன்தது. நேரம் போனதே தெரியவில்லை. அவன் எழும்பும் நேரம் தான். புறப்பட எத்தனிக்கையில்,

"Hello Madam, your purse" திரும்பிப் பார்த்தாள். அப்போதுதான் தவறுதலாய் மடியிலிருந்து கீழே விழுந்துவிட்ட பர்சிலிருந்து அவன் சிரித்துக்கொண்டிருந்தான், அவளுக்குள் ஆயிரம் கனவுகளை விதைத்துவிட்டு..





யோசனையுடன் அதை குனிந்து எடுத்தவள், எதோ முடிவு செய்தவளாய் அவன் அறையை நோக்கி அடிஎடுத்து வைத்தபோது மனதில் புதுத் தெளிவு வந்திருந்தது.

***** 

வெள்ளி, டிசம்பர் 09, 2011

பாரதி கண்ணம்மா : தீர்த்தக் கரையினிலே

யார் எப்படிப்போனால் அவளுக்கென்ன வந்தது. பேசாமல் வந்தமா பார்த்தமா போனமா எண்டு இருக்கிறது தானே. அப்போ படிப்பு? இன்று இப்படி வந்ததுக்கே டிஸ்மிஸ் பண்ணுற சாத்தியகூறு அதிகம். அதுவும் முதல் நாளே இப்படி ஓடுகாலி போல சொல்லாமல் கொள்ளாமல் காணாமல் போனவளை எப்படி சேர்ப்பினம்? ஆனால் வீட்டை எந்த மூஞ்சிய வைச்சுக்கொண்டு போய்நிற்பது என்றுதான் அவளுக்குத் தெரியவில்லை. அப்பவும் படிச்சுப் படிச்சு சொல்லி அனுப்பினவை. கேட்டாளே? எத்தனை நம்பிக்கையுடன் வந்திருந்தாள். ஆனால் அவன்..?

கானல் நீராய் போன
அந்த ஒவ்வொரு பொழுதுகளையும்
சேமித்து வைத்திருக்கிறேன்
என் நெஞ்சுக்கூட்டுக்குள்..!

வந்த முதல் நாளே இப்படிப் பொறுப்பில்லாமல் ஊர் சுற்றிவிட்டு வருகிறவளுக்கு நாக்கைப் பிடுங்கிற மாதிரி நாலு கேள்வி கேக்க வேண்டும் என நினைத்துக்கொண்டிருந்தவருக்கு, அவள் வந்து நின்ற கோலம் பதை பதைப்பை ஏற்படுத்தியது.

உன் பார்வை உன் புன்னகை உன் கோபம்
எதுவும் மறையவில்லை இன்னமும்..
மணல் மீது வரைந்த கோடுகள்
அலை மீது எழுதிய கோலங்கள்
எது உண்மை ?

"what happened to you? are you ok?" அவள் தலையை மட்டும் ஆட்டினாள். அவள் நின்ற தோரணை  அவருக்கு மேலே கேக்க பயமாகவிருந்தது.
"ok. don't go anywhere without informing us… let me show you the room" பலியாடுபோல் பின்னே சென்றாள்.
"how you find singapore? do you like it?.. I'm sure you will. am I right?" வெறுமனே உம்கொட்டினாள்.

திரும்ப ஒருதடவை அன்று நடந்தவற்றை ஒவ்வொன்றாய் நினைத்துப் பார்த்தாள்.

உனது நெருக்கம் உனது விலகல்
எதுவோ சுடுகின்றதே இன்னுமும்..
காற்றிலே கரைந்து போன இசை;
காதிலே இன்னும் கேட்கும்
உனது  வார்த்தைகள்.. எது நிஜம் ?

"This is your room. your luggage is here already. you need to be at campus before 10am" என்றவர் திரும்பி சக்தியேயில்லாமல் நின்றுகொண்டிருந்த அவளைப் பார்த்துவிட்டு, "I think you are not feeling well. do you want to take sick leave today? It's just an Intro session. Course starts next week only." தலையை ஆட்டினாள். அழுகையழுகையாய் வந்தது.

நீ கொடுத்த ரணங்களின் மீது
தென்றல் படுகையில் கூட வெந்து போகிறேன்
எரிமலையின் சீற்றத்தை கண்ணீர்த் துளிகளால்
தணிக்க முயலும் முட்டாள்தனங்கள்..

ஆனால் அவன் வெளிச்சொன்ன வார்த்தைகளுக்குள் இன்னும் பல அர்த்தங்கள் பொதிந்திருப்பதுபோலிருந்தது. அவன் கண்கள் அதைத் தெளிவாய்ச் சொல்லியதே..?
பார்த்திருந்தால் வருவேன்-வெண்ணிலாவிலே
பாங்கியோ டென்று சொன்னாய்
"Ok take good rest. see you later" என்றுவிட்டு  திரும்பி ரெண்டடி வைத்திருக்கமாட்டார், "I need to go  hospital" அவர் ஆச்சரியமாய் அவளைப் பார்க்கவும் "NUH" தீர்மானமாய் சொல்லி நிறுத்தினாள்.

"you don't need to go to hospital for this. you can get MC from a doctor in clinic."
"No. I want to go there. I know a doctor there" சொல்லிவிட்டு அவரின் பதிலுக்குக் காத்திராமல்  படபடவென்று படிகளில் இறங்கியபோது கால்தடுக்கி விழப்போனவள் அருகிலிருந்த கைப்பிடியைப் பிடித்துக்கொண்டு அப்படியே இருந்துவிட்டாள். வெளியே மழை பெய்துகொண்டிருந்தது. அவளுக்காய் அழுகிறதுபோலும்..
கடுமை யுடைய தடீ!எந்த நேரமும்
காவலுன் மாளிகையில்;
"ஆர் யு ஓகே?" கேட்டபடி உதவிக்குவந்த செக்யூரிட்டியிடம் எதுவும் பேசாமலே எழுந்து, பிறழ்ந்த காலை தூக்கி முன்னால் வைத்தபடி யார் கைகளையோ பற்றிச் செல்வது போன்ற பாவனையுடன், அந்த மெல்லிய தூறலின் நடுவே நொண்டிக்கொண்டு போனவளை மேலிருந்தவறே யன்னல்வழியே ஏதும் புரியாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் வார்டன்.





"வா. நல்ல நேரத்துக்குத்தான் வந்திருக்கிறாய். பாரதிக்கு திடீரெண்டு சீரியஸ் ஆகி ICU க்கு கொண்டுபோயிருக்கினம். இன்னும் ஒண்டும் தெரியேல்லை." அவனின் அண்ணா சொன்னபோது ஒரு நிமிடம் உயிர் போய் வந்தது அவளுக்கு. கடவுளே இத்தனை நாள் இருந்திருந்து கடைசியில் அவனுக்கே எமனாய் வந்து செர்ந்திருக்கிறாளே.
வார்த்தை தவறிவிட்டாய்-அடி கண்ணம்மா!
மார்பு துடிக்கு தடீ!
"ஏதும் சொன்னாரா..?" தயங்கியபடி கேட்டவளை உற்றுப் பார்த்தவர் "ஏதோ கண்ணம்மா.. கண்ணம்மா.. என்றான். யாரெண்டு தெரியேல்லை. மனுசி வேற பக்கத்திலை இல்லை. என்ன செய்யிறதெண்டு எனக்குத் தெரியேல்லை." கண்களில் வழிந்த கண்ணீரை அவருக்குத் தெரியாமல் துடைத்துக்கொண்டாள்.
பார்த்த விடத்திலெல்லாம்-உன்னைப்போலவே
பாவை தெரியு தடி!
"மாமா.." சற்றுத் தயங்கியவள், "நான் ஒண்டு சொல்லுவன். நீங்கதான் எப்படியாச்சும் செய்து தரவேணும்." என்றவளை என்ன என்பதுபோல் பார்த்தார். "எனக்கு காம்பஸ் இண்டைக்கு தொடங்குது. ஆனால் பாரதியை இப்படி தனிய விட்டிடுப் போக என்னால முடியாது.. அதாலை.."
"அதாலை..?"
"நீங்க தான் ஏதாவது வழிபண்ணி நான் அவர் கூடவே இருக்கிற மாதிரிப் பண்ணவேணும்" என்றவளை ஆச்சரியமாய்ப் பார்த்தார்.
"உனக்கு ஏன் இந்த தேவையில்லாத வேலை? பேசாம போய் வந்தமா படிச்சமா என்றதை விட்டிடு.."
"இல்லை.. நான் வந்து.."

"Madam.. are you miss Kannamma, who came in the morning to see him? அவள் மௌனமாய் தலையாட்டவும், "patient want to see you." சத்தியா ஆச்சரியமாய் அவளைப் பார்க்க, அவள்  ஏதும் பேசாமல் nurseஐப் பின்தொடர்ந்தாள்.

பெரிய வீராப்பில் போனவள் திரும்பி எந்த மூஞ்சியை வைத்துக்கொண்டு அவன் முன்னே நிற்பது? தயங்கியபடி வாசலில் நின்றவளிடம்,
"you go first, I need to get some medicine for him. but remember, don't do anything silly.. he is counting his days." அவளுக்கு இதையமே வெடித்துவிடும் போலிருந்தது. அவன் சொல்லியது எவ்வளவு உண்மை. இன்னும் சிறுபிள்ளைத்தனமாகவே இருக்கிறோமே என்று நினைக்க கோபமாய் வந்தது. அவனிடம் மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டும். உள்ளே சென்றாள்.

காலமை பார்த்ததைவிட திடீரென்று பத்து வயது கூடியதுபோல் காட்டியது அவன் முகம்.
மேனி கொதிக்கு தடி!-தலை சுற்றியே
வேதனை செய்கு தடீ!
பாதங்களை  மெதுவாய்ப் பற்றினாள். அவன் சிரமப்பட்டு கண்களைத்திறந்தான். அவை அழகாய் மலர்ந்து 'வந்திட்டியா?' என்று தம் மகிழ்ச்சியைத் தெரியப்படுத்தின. அவள் மெலிதாய் முறுவலித்தாள். இனிமேல் என்ன ஆனாலும் அழக்கூடாது என்று முடிவுசெய்திருந்தாள். நடுங்கி நீண்ட கரங்களைத் தாவிச்சென்று பற்றி முத்தமிட்டாள். "இனி என்ன ஆனாலுமே உங்களை விட்டுப் போகமாட்டேன்.." மெலிதாய் சிரித்தான். அவனால் பேசமுடியவில்லை.
புருவங்களை சற்றே உயர்த்தி "என்ன.. ஆனாலுமே..?" கேட்ப்பதர்க்கே மிகவும் சிரமப்பட்டான். திரும்பவும் குளம் கட்ட வெளிக்கிட்ட கண்ணீரை இப்போது அவள் வென்றுவிட்டாள்.
"ஹ்ம்ம்.. என்ன ஆனாலுமே.. அப்பிடி என்னட்டையிருந்து அவ்வளவு கெதியா ஒடேலுமே? ஊர்லயிருந்து சிங்கப்பூர் வரைக்குமே கலைச்சிட்டு வந்திருக்கிறன். அங்கை வர எத்தினை நாளாகும்?" அவள் சிரித்தபடியே  கேட்க, அவன் சோகமாய் முறுவலித்தான்.

"இவன் சரியான அழுத்தக்காரன். இதை முன்னமே சொல்லித் தொலைத்திருக்கலாமே? யார் வேண்டாமேன்னப் போயினம்? அத்தான் தான் கொஞ்சம் அழும்பு பண்ணுவார். ஆனால் அவள்.. இத்தனை வருடங்களாய் இவளைப் புரிந்துகொள்ளாமலே.. சே என்ன விதியிது.." வெளியிலிருந்து அவர்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த சத்தியா தனக்குத்தானே நொந்துகொண்டார்.
பாடிப் பரவசமாய்-நிற்கவே தவம்
பண்ணிய தில்லை யடி!
***** 

வியாழன், டிசம்பர் 08, 2011

பாரதி கண்ணம்மா : நல்லதோர் வீணைசெய்தே

இதுதான் அவரின் அறை. பூட்டியிருக்குமா? தட்டலாமா? வேறு யாரவது இருப்பார்களா? நெஞ்சு  படபடவென்றது. மெதுவாக கைப்பிடியை திருகிப் பார்த்தாள். திறந்தேயிருந்தது. தொண்டைவரை வந்துவிட்ட மகிழ்ச்சியை விழுங்கிக்கொண்டு உள்ளே எட்டிப் பார்த்தாள். ஒரேயொரு கட்டில் தானிருந்தது. அதன் மேல் கிழிந்துபோன துணியாய் அது.. அவனேதான்.
நல்லதோர் வீணைசெய்தே-அதை
நலங்கெடப் புழுதியில் எறிவதுண்டோ?
கடவுளே இந்தக் கோலத்தைப் பார்க்கத்தான் இத்தனை கடல் தாண்டி மலை தாண்டி வந்தாளா? எதற்காய் இவனுக்கு இப்படி ஒரு பெரிய தண்டனையைக் கொடுத்தாய், ஆண்டவா.. கண்களை நீர் மறைத்தது. இந்தக் கோலத்தில் அவன் என்னைப் பார்ப்பதை விரும்புவானா? இல்லை. விரும்பியோ விரும்பாமலோ இத்தனை கஷ்டப்பட்டு வந்தாயிற்று. ஒருதரம் அவனது கைகளைத்தன்னும் தொட்டுப் பார்த்துவிட்டு ஓடிடணும்.

சத்தம் போடாமல் மெதுவாய் அடிமேல் அடிவைத்து அவனருகில் சென்றாள். அவன் வலியால் முனகுவது போலிருந்தது. தலையை மெதுவாய் தடவிவிட்டாள். முறுவலித்தான். இந்த நேரத்திலும் இந்தச் சிரிப்புக்கொண்டும் குறைச்சலில்லை. கோபமாய் வந்தது. குனிந்து நெற்றியில் முத்தமிட்டாள். உடலில் சற்றே அசைவு தெரிந்தது. போய் விடலாமா? திரும்பியவளின் கரத்தைப் பற்றியது.. அவனேதான்.
விசையுறு பந்தினைப்போல்-உள்ளம்
வேண்டிய படிசெலும் உடல்கேட்டேன்,
இறுகப் பற்றிய கரங்களில் முந்தைய இறுக்கம் இல்லை, ஆனால் அதே ஸ்பரிசம் அவளை சிலிர்க்கச் செய்தது. தயங்கித் திரும்பினாள். அந்தக் கண்கள்... "கண்ணம்மா.." அவன் உதடுகள் துடித்தன. அதற்குமேலும் அவளால் தாங்க முடியவில்லை. அவனை இறுகக் கட்டி முத்தமழை பொழிந்தாள். "என்னம்மா இது..?" சொல்லிக்கொண்டே அவன் எழுந்திருக்க முயற்ச்சித்தான். கைலாவகம் குடுத்து தலையணியை நிமிர்த்தி இருப்பதுக்கு வசதி செய்து கொடுத்தாள். அவனைப் பாக்கப் பார்க்க அழுகையளுகையாய் வந்தது. அழவே கூடாது என்ற வைராக்கியத்துடன் தான் வந்திருந்தாள். ஆனால் முடியவில்லை.

"இங்கை வா." வந்து அருகிலிருக்கும்படி சைகை செய்தான். இருந்தாள். அவள் கைகளைப் பற்றி முத்தமிட்டான்.
தசையினைத் தீசுடினும்-சிவ
சக்தியைப் பாடும்நல் அகங்கேட்டேன்,
"எனக்குத்தெரியும் நீ வருவாய் எண்டு. ஆனால் இவ்வளவு கெதியா வருவாய் எண்டு எதிர்பார்க்கேல்லை." சீக்கிரமா? இதுவே ரொம்ப late எண்டு நினைத்திருந்தாளே.
"என்ன விளங்கேல்லையா?" இல்லையென்று தலையாட்டினாள்.
அசைவறு மதிகேட்டேன்;-இவை
அருள்வதில் உனக்கெதுந் தடையுளதோ?
"நீ இப்ப வராட்டாலும் என் நினைவுகள் என்றாவது ஒருநாள் உன்னை இங்கை வரவைத்திருக்கும்."  அதற்க்கு மேலும் அவளால் தாங்க முடியவில்லை. விம்மி விம்மி அழுதாள்.

சற்று நேரம் மௌனமாயிருந்தவன், "நீ அண்டைக்குப் பார்த்தது போலத்தான். இன்னும் சின்னப் பிள்ளையாகவே இருக்கிறாய். நான் விட்டுப்  போனதில் தப்பில்லை தானே?" அதிர்ந்து போனாள். அப்போ.. அவன் அதற்காய் வருந்தியிருக்கிரானா?
கண்ணத்தில் முத்தமிட்டால் - உள்ளந்தான்
கள்வெறி கொள்ளு தடீ !
உன்னைத் தழுவிடிலோ - கண்ணம்மா !
உன்மத்த மகுதடீ !
"அப்ப நான் வயசாயிட்டுதுஎண்டு பொய் சொல்லியிருக்கக் கூடாதுதான். ஆனால் உங்களோடை வாறத்துக்கு எனக்கு வேறைவழி தெரியேல்லை அதான்.."

"தெரியும். உனக்கு என்னைப் பிடிச்சிருந்தது. அதனாலேயே போராட்டத்தைப் பிடித்ததுபோல் ஒரு மாயை, அவ்வளவு தான். அப்பிடியே அண்டைக்கு நீ  வந்திருந்தாலும் உன்னால அங்கை கனநாள் தாக்குபிடித்திருக்க முடியாது." என்றவன் இருமல் வரவும் சற்று நிறுத்தினான். அவள் அசையாதிருந்தாள்.

"பிறகு மூண்டு வருசத்தால மடுவுக்கு வந்திருந்தனான்.." அவள் எந்த சலனமேயில்லாமலிருக்கவும் தொடர்ந்து "ஆனால் உன்னைப் பாக்க முடியேல்லை. வாகனத்தை உள்ளுக்கை விடமாட்டம் எண்டு தேவாலையத்திலை சொல்லிட்டினம். அதாலை அவசரமாப் போகவேணும் எண்டதால அத்தானைத்தான் பாத்திட்டு சொல்லிட்டுப் போனனான். சொன்னவரே?" தலையாட்டினாள். "உங்களுக்கு கலியானமாயிட்டுது எண்டு சொன்னவர்." அவள் கண்களோரம் நீர் வழிந்தது.

எப்படி மறப்பாள் அந்த நாளை? கிட்டத்தட்ட ஒரு மறுபிறவி மாதிரி. அவள் அப்பா அவளுக்கு தபால் அடையாளஅட்டை எடுப்பதுக்கு படமேடுக்கவேனும் எண்டுசொல்லி மோட்டார் சைக்கிளில் பின்னாலிருத்திக் கூட்டிப்போகையில்தான் சொல்லிக்கொண்டு போனார். எதோ பெரிய தாக்குதலாம், போகினமாம்.. அதாம் இதாம் என்று அவர் முதலில் சொல்லத்தொடங்கியபோது அவளுக்கு  எதுவுமே புரியவில்லை. கடைசியில் அவர் ஒருவழியாக சொல்லி முடித்தபோது ஒருவாறு புரிந்துகொண்டவளுக்கு இன்னும் ஏன் உயிருடனிருக்கிறோம் என்பதுதான்  புரியவில்லை. இனி அவளைத்தேடி அவன் ஒருபோதும் வரமாட்டான் என்ற நினைப்பையே அவளால் தாங்கமுடியவில்லை.

ஒவ்வொரு நிமிடமும்
தொண்டை குழிக்குள்
சிக்கும் வார்த்தைகள் அடைபட்டு
கண்களின் ஓரம் நீராய் கசிகின்றது...


எதிர்பார்த்த முடிவிலும் கூட
எதிர்பாராது மனம் தடுமாறுகிறது
நாளை என்பது வெறும் வார்த்தை; அது
நேற்றோடு கரைந்து போனதறிவேன்..
இருந்தும் நீ தருவதாலேயே
இந்த வலி கூட பிடித்திருக்கு...

அப்போது சுள்ளென்று முகத்திலடித்த எதிர்க்காற்று அவள் கண்ணீரக் காயவைத்து, கூந்தலை மெதுவாய் வருடிச்சென்று அவள் காதுகளில் ரகசியமாய் பாரதியின்வரிகளை கிசுகிசுத்தபோது.. அந்த இயற்கையன்னையின் மடியில் அவனது வரிகளுக்குள்ளே அவள் ஒரு புதுவாழ்க்கையை வாழத் தொடங்கிவிட்டிருந்தாள்.

அவன் வெளியே வெறித்துப் பார்த்தான். தூரத்தில் சூரியோதையம் கண்ணைப் பறித்தது. ஆனால் அதை ரசிக்கும் நிலையில் அவளில்லை. "உங்களுக்கு நான் சரிப்பட்டு வரமாட்டன் எண்டு முடிவு பண்ணிட்டிங்கள். அதுதானே.." அவளால் மேற்கொண்டு பேச முடியவில்லை. மௌனமாய் கண்ணீர் சிந்தினாள்.
உன்கண்ணில் நீர்வழிந்தால் - எந்நெஞ்சில்
உதிரம் கொட்டு தடீ !
"கண்ணம்மா.." சற்றும் பிசிறில்லாத குரலில், "உனக்கு ஏன் என்னைப் பிடிச்சுது?" தடுமாறினாள். இந்தக் கேள்வியை அவள் சற்றும் எதிர் பார்க்கவில்லை. ஒருத்தரை பிடிக்காமல் போவதற்கு ஆயிரம் காரணமிருக்கும், ஆனால் பிடிப்பதுக்கு.. ஆ.. ஒரு பார்வை போதுமே..

"நீங்க.. அந்தப் பார்வை. அது.. எனக்குள்ளை எதோ செய்தது. நீங்கள் தான் எனக்குரியவர் எண்டு அந்த நிமிஷம் தோன்றியது. பிறகு.." தொண்டை அடைத்துக்கொண்டது. அவன் முறுவலித்தான்.
எங்கண்ணிற் பாவையன்றோ ? - கண்ணம்மா !
என்னுயிர் நின்ன தன்றோ ?
"அப்படியில்லை கண்ணம்மா.. அதுவரை நீ பார்த்த ஆண்களில் நான் உனக்கு வித்தியாசமாகத் தெரிஞ்சன். உன் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொண்டவனாக.. அவற்றிற்கு மதிப்பளிப்பவனாக.. அதனாலையே காலம் முழுவதும் சந்தோசமாய் வைத்திருப்பான், உள்ளங்கையில் வைத்துத் தாங்குவான் என்று நினைத்திருப்பாய். ஆனால் வாழ்க்கை என்பது அப்பிடியில்லை கண்ணம்மா.. அதிலும் போராட்டவாழ்க்கை என்றது நீ நினைக்கிறமாதிரி ராணிகாமிக்ஸ்ல வார மாயாவி கதையில்லை. விளங்குதே?" அவள் மௌனமாயிருக்கவும் அவனே தொடர்ந்து "உனக்கு நான் ஒரு கதை சொல்லறன் கேக்கிறியா?" என்றவன் அவள் பதிலுக்குக் காத்திராமல் சொல்லத்தொடங்கினான்.
இன்ப கதைகளெல்லாம் - உன்னைப்போல்
ஏடுகள் சொல்வ துண்டோ ?
அன்பு தருவதிலே - உனைநேர்
ஆகுமோர் தெய்வ முண்டோ ?
"ஒரு சமயம் அர்ஜுனன் தவம் செய்துகொண்டிருந்த நேரத்திலை, ஒரு பெண் வந்து அவன்மேல ஆசைப்பட்டு அவன் சம்மதம் கேட்கிறாள். அவனுக்கு தர்மசங்கடமான சூழ்நிலை." என்று நிறுத்தியவன் அவள் ஏனெனப் பார்க்கவும் தொடர்ந்தான். "அது ஏனென்று  ஓஷோ சொல்கிறார் கேள். நால்வகை குணங்களும் தன்னகத்தே கொண்ட ஒரு அழகான பெண், அவனை உயிருக்குயிராய் காதலிக்கும் ஒரே காரணத்தினால் தனது இயல்பு நிலையிலிருந்து பிறழ்ந்து, வலியவந்து தனது விருப்பத்தைக் கூறுமிடத்து, அதை மறுதலிப்பது  தனது ஆண்மைக்கு இழுக்கு என்று கருதுகிறான்." அவளுக்குப் புரியவில்லை என்ன சொல்லவருகிறான்?
"அதாலை..?"
"உனக்கு நான் என்ன சொல்ல வாறன் எண்டு விளங்கியிருக்குமெண்டு நினைக்கிறன்." சாட்டையாலடித்தது போலிருந்தது அவன் பதில். அப்போ அவளைப் பிடித்து இல்லையா.. வெறும்.. சே.. இதைக் கேட்கத்தான் இத்தனை நாள் தவம் கிடந்தாளா..?

"எனக்கு காம்பஸ்க்கு நேரமாயிட்டுது. நான் போறன்." அவன் கைகள் விட்டபாடில்லை. அன்று சொர்க்கமாயிருன்தது, இன்று உடல் கூசியது. வெடுக்கென்று பறித்துக்கொண்டு வெளியேறினாள்.

***** 

புதன், டிசம்பர் 07, 2011

பாரதி கண்ணம்மா : நின்னையே ரதியென்று

அதிகாலை  நாலு  மணிக்கே  அலாரம்  வைத்திருந்தாள். இப்படி அலாரம் வைத்து எழுந்து அவளுக்குப் பழக்கமில்லைத்தான். இருந்தாலுமே இங்கை இருக்கிற ஒரு நிமிடம் கூட வீணடிக்கக்கூடாது என்பதில் கவனாமாயிருந்தாள். ஹாட் வாட்டர் போட்டு குளித்துவிட்டு உடை மாற்றி பவுடர்பூசி பொட்டுவைக்க முகத்தை கண்ணாடியில் பார்த்தபோது, தன் அழகைப் பற்றி அவளுக்கே கொஞ்சம் கர்வம் வந்தது.
பொன்னையே நிகர்த்த மேனி
மின்னையே நிகர்த்த சாயல்

இப்படி அவனுக்குப் பிடித்த கலரில் உடையணிந்து அவனுக்குப் பிடித்த ஒரு பெண் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் திடீரென்று முன்னால் போய் நின்றால் எப்படி  ரியாக்ட் பண்ணுவான்? நினைக்கவே மனசுக்குள் ஆயிரம் மத்தாப்பூ கொளுத்தியது போல இருந்தது.
மாரனம்புகள் என் மீது வாரி வாரி வீச -நீ
கண் பாராயோ வந்து சேராயோ

கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள். ஐந்து மணிதான் ஆகியிருந்தது. வார்டன் எட்டு மணிக்குத்தான் வருவார் என்று நேற்று செக்யூரிட்டி சொன்னது. அதுவரை காத்திருக்க முடியாது. அதற்குள் போய்ச்சென்று பார்த்துவிட்டு வந்திடலாமா?

சும்மா இருந்து யோசித்துக்கொண்டிருப்பதில் எந்தப் பயனுமில்லை. பர்சை எடுத்துக்கொண்டு கதவைப் பூட்டிக்கொண்டு வெளியே வந்தாள். செக்யூரிட்டி அரைத் தூக்கத்திளிருன்தது. எழுப்பிச் சொல்லிவிட்டுப் போகலமென்று நினைத்தால் ஒருவேளை விடாவிட்டால் என்ன செய்வது? போய் வந்து சொல்லிக்கொள்ளலாம்.

அவசர அவசரமாக படிகளில் இறங்கி வெளியே வந்து பாத்தாள். டாக்ஸி எதையும் காணவில்லை. டாக்ஸியை அழைப்பதற்கு பொத்தானை அழுத்துமாறு சொல்லியிருந்தது. அழுத்திவிட்டு குறுக்கும் நெடுக்குமாய் நடந்தாள். ஒரு பத்து நிமிடம் கழிந்திருக்கும். டாக்ஸி வந்தது. ஏறி "NUH" அவன் கேட்க்கு முன்னமே மூச்சிரைக்க சொன்னவளைத் திரும்பி வினோதமாய்ப் பார்த்தான்.
"are you ok?" என்று அவன் பின்கண்ணாடியப் பார்த்தபடி கேட்டபோது தான் புரிந்தது தான் எவ்வளவு பதட்டமாயிருக்கிறாள் என்று.
"I'm fine. I'm visiting to a patient there"
"At this time?" ஆச்சரியத்தில் அவன் புருவங்கள் உயர்ந்தன.
சே.. என்ன இவங்கள் போ எண்டால் போறதை விட்டிடு சும்மா தொணதொண எண்டு கொண்டு..
"yes" என்று முகத்திலடித்தது போல் சொல்லிவிட்டு வேறு எதையுமே கேட்காதே என்பதுபோல் திரும்பி வெளியே பார்த்தாள்.
சாலையில் மரங்கள் எல்லாமே மெதுவாகவே நகர்வது போல் ஒரு பிரமை.
"can you go little faster?"
"I'm driving max speed already. can't go beyond this speed in singapore." அவனும் முகத்திலடித்தது போல் சொல்லிவிட்டு ரோட்டைப் பார்த்து ஓட்டினான், வெகு கவனமாக.

நேற்றுத்தான் ஆகா ஓகோ என்று புகழ்ந்தவள், இன்று என்னமோ தங்கக் கூட்டில் அடைத்துவைத்த கிளி போல உணர்ந்தாள். அவள் வீட்டிலும் இப்படித்தான்.. உண்டை நல்லதுக்குத் தானே சொல்லுறம் எண்டு தங்கடை விருப்பங்களைச் சொல்லிச்சொல்லியே இதுவரை அவளை தானாகச் சிந்திக்கவே விடவில்லை. சின்னநிலிருந்தே அவளது அப்பா எல்லா நாடுகளின் போராட்ட வரலாறுகளையும் சொல்லிச் சொல்லியே தான்  வளர்த்திருந்தார். ஆனால் அவளாக ஒரு முடிவு எடுத்தபோது அது தவறு என்று எல்லோரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து கும்மியடிச்சவை. அவளாக யோசித்து முடிவு செய்வதுக்கு இன்னும் வயது வரவில்லையாமே. ஒருவேளை அவள் சொல்லாமலே போயிருக்க வேணுமோ?

இப்பகூட வெளிக்கிடும்போது "போராட்டம் என்றது சும்மாபோய் எதிரிக்கு முன்னால துவக்கை மட்டும் தூக்கிட்டு நிக்கிறதில்லை. எல்லாவிதத்திலும் வியூகம் வகுக்கவேனும். அதுக்கு நிறைய அறிவாளிகளும்  தேவை.  இப்படி புத்திசாலிகள் எல்லாரையுமே சாகக் குடுத்திட்டு புதிய தேசத்தை எப்படி கட்டிஎழுப்பப் போறம்? அதால உந்த விசர்க்கதையள் எல்லாத்தையும் விட்டிடு போய் ஒழுங்காப்படி" என்றுதான் ஞான உபதேசம் பண்ணி அனுப்பிரிருந்தார்.  எல்லாம் சரிதான் ஆனால் அறிவாளிகள் எண்டிட்டு ஏன் அவளைப் பிடித்து சொல்கிறார். ஒருவேளை பாரதியை மறைமுகமா சொல்லியிருப்பாரோ?

அவளுக்கு எல்லாமே பாரதிதான். பன்னிரண்டு வயசிலை "அக்கினிக் குஞ்சொன்று கண்டேன்" என்று அவள் காதோரம் ஒலித்துச்சென்ற பாரதியின் வரிகளைக் கேட்டதிலிருந்து எப்போதுமே அவளுக்குள் ஒருபாரதி ஏதாவது ஒரு கவிதை சொல்லிக்கொண்டுதானிருப்பான். இத்தனைக்கும் அவளிடம் பாரதியின் கவிதைத்தொகுப்பே இருக்கவில்லை. வாங்கவேண்டும் என்று பலதடவை எழுந்த ஆசையையும் மீறி அது கொடுக்கப்போகும் வலிதான் அவளுக்குப் பயமாகவிருந்தது. அதனாலேயே பேசாமல் விட்டுவிட்டாள். அதனாலென்ன? அவளது துக்கம், சந்தோசம் எல்லாத்திலயுமே அவன் கூடவேயிருக்கிறானே.. அவனது வரிகளும் தான்.

ஹோச்பிடல் வந்துவிட்டிருந்தது. காசை சரியாக எண்ணி வைத்தாள். தேங்க்ஸ் சொல்லி ரெசிப்ட் வேணுமா எண்டு கேட்டவனுக்கு தேவையில்லை என்றுவிட்டு கீழே இறங்கினாள். சுற்றிப் பார்த்தால் எல்லாக் கட்டிடங்களுமே ஒரேமாதிரி இருக்கவும் தலை சுற்றியது. இதில் எது கான்செர் வார்டு? நல்லகாலம் கீழே படம் போட்டு விரிவாக ஹோச்பிடல் மப் போட்டிருந்தார்கள். துண்டை எடுத்து அவனது ரூம் நம்பர் சரிபார்த்துக்கொண்டாள்.

ஓட்டமும் நடையுமாக உள்ளே சென்றவளை receptionஇல் இருந்தவர் மறித்து "can I help you?"
'சே என்ன இவங்கள் எங்கை போனாலுமே கண்கொத்திப் பாம்புமாதிரி நிண்டு கொண்டு..'
"yeah.. I want to go K9"
"It's on your right. but visiting hours are from eight to six. so you  need to wait two more hours."
"no mam. I need to see him very urgently. my school starts at 9. so I must leave early. ."
............
............
............
சிலநிமிட வாதப் பிரதிவாதங்களின் பின், அவள் பதட்டத்தைப் புரிந்து கொண்டிருக்க வேண்டும்.
"ok i let you go today. but don't disturb patient like this again. alright?"
"thank you. thank you soo much"
"your good name?"
"KANNAMMA"

யாவுமே சுகமுனிக்கோர் ஈசனாம் எனக்குன் தோற்றம்
மேவுமே இங்கு யாவுமே
கண்ணம்மா கண்ணம்மா கண்ணம்மா





***** 

Recent Posts

Labels

விமர்சனம் அனுபவம் Himalaya Creations ஈழம் "அவள்" ஒரு தொடர் கதை கவிதைகள் Jaffna இசை பாரதி கண்ணம்மா Himalaya சிறுகதை Ananthan சிங்கப்பூர் YIT yarl IT Hub JK உங்கள் பார்வைக்கு இளையராஜா campus harikanan printers கொலைவெறி NEP Ramavarma Steve Jobs bk srilanka இயற்கை கவிதை ஜெயமோகன் தேவதாசி யோகநாதன் அனந்தன் 2013 7ஆம் அறிவு Birthday CCIE Chundikkuli Girls College Dhanush Osho Singapore calendar harikanan kamal maayan calendar nishaharan sridevi suganyan thusikaran vijay அறிமுகம் அவள் ஒரு தொடர் கதை காலம் ஜனனி தமிழ் இனி தில்லானா நட்பு நிலவு நீ தானே என் பொன்வசந்தம் புகைப்படம் யுகபாரதி 2012 48HFP 48HFP Jaffna 50 shades of grey AE Manoharan AR Rahman Anu Art of Dying Australia Avon BMICH Barathiyar Blind Love Changing Seasons Chicago David Cameron Deepawali Film HDB Happy New year Homebrew Computer Club India’s Daughter JD JPL Jaffna University Jeyachandran Kaayam Karate Kaun Banega Crorepati Kung Fu Leena Manimekalai MGR Mariah Carey Mayan Mr. Harith Kariapper Naan Varuven National Geographic Nov 27 OGA PT Rajesh vaithiya Rajini Ricky Martin Rosy Senanayake Saraswathi Ranganthan Shaolin Spanish Eyes St. Johns College Sudha raguram The Big Bang Trailer Uduvil Girls college Vigil for Sivayoganathan Vidhiya Vigil for Vidhiya Zen are you in it bk gowri chundikkuli cup of life hsenid incredible india jam just a minute kumki songs lift logo love makeup march 8 meditation moorthy digital color lab moorthy guest house network panchangam poet thamarai pokkiri post office ragunaathaiyar samantha silicon valley simbu sitharth song soorya soul step up stretching room effect swan system thirisha thuppakki veena virtusa vishwaroopam wanted why this kolaiveri women's day wso2 yarl zulustyle அக்க்ஷய திருதியை அங்கவர்ணனை அம்பி குரூப் அற்புதத்தில் அற்புதம் இறுதிப்போர் இலங்கை முஸ்லிம் எம்.ஜி.ஆர் எஸ். ராமகிருஷ்ணன் ஏசுநாதர் கடிதம் கலிங்கத்துப்பரணி சகோதரத்துவம் சிவகுமார் சிவபுராணம் சீமான் சுவாதித்திருநாள் செங்கடல் ஜெயச்சந்திரன் தங்க மீன்கள் தனுஷ் தமிழ் தலை முடி திரிசங்கு சொர்க்கம் திருவாசகம் தீபாவளி நத்தார் நந்தகுமார் நந்திக்கடல் நல்லூர் நாக. இளங்கோவன் பண்டிகை பழைய மாணவர் சங்கம் பாரதி பிடித்தபத்து புன்னகை மன்னன் புரட்சித் தலைவர் மாணிக்கவாசகர் முள்ளிவாய்க்கால் மே 2009 மேதினம் வெண்முரசு வைரமுத்து
 
Copyright © ரசிகை. Design By New Blogger Templates
Support IE 7, On Sales, Best Design