Gowri Ananthan

"உங்கடை மகள் என்ன.. யாரோ ஒரு ....யப் பெடியனைக் காதலிக்குதாமே?" கேட்டதிலிருந்து அவருக்கு இருப்புக் கொள்ளவில்லை. கிட்டத்தட்ட பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவரின் அக்காவின் மகளின் காதல் (கலப்புத்) திருமணத்துக்குப் போகாதிருந்த காரணம் இன்று கண்முன்பு பூதாகரமாகி நிற்கிறது. இரவு முழுக்கத் தூக்கம் வரவில்லை. "என்னப்பா இது சரிவருமே? உன்னட்டை ஏதும் இதப் பற்றி சொல்லியிருக்கிறாளே?" "எனக்கு ஒண்டும் தெரியாது. ஏதோ அவளின்டை பழைய சிநேகிதியிண்டை ஒன்றுவிட்ட அண்ணனோ மச்சான்காரனோ எண்டு சொன்னவள். வேறையொண்டும் சொல்லேலை. நீங்களே அவளோடை கதையுங்கோ.." இரவிரவா செல்லடிச்சா கூட எழும்பாதவளுக்கு யாரும் ரகசியம் கதைத்தால் மட்டும் தூக்கம் கலைந்துவிடும். அப்படி எழுந்தவள் கதை தன்னைப் பற்றித் தான் என்றுணர்ந்ததும் தீவிரமாக அவதானிக்கத் தொடங்கினாள். "யார் அந்த ...... ஊர்ப் பெட்டை தானே? அவை ...யர் எண்டு நீ தானே சொன்னது.." "எண்டுதான் நினைக்கிறன். நீங்களே அவளோடை கதையுங்கோ.." அவளுக்கு தூக்கிவாரிப் போட்டது. இத்தனை வருடங்களில் எத்தனை காதல்களை / காதல் என நம்பப் பட்டவைகள...

எனது  தமிழ் இனி..  பதிவுக்கு பலர் பாராட்டி கருத்து தெரிவித்திருந்தாலும் சில  காரசாரமான பதில்களும் கிடைக்கப் பெற்றிருந்தன. பொதுவாகவே தனிப்பட்ட பாராட்டுதல்களை இங்கே தனித்தனியே போட்டு நன்றி சொல்வது எனது வழக்கமல்ல. அதனால் அவர்கள் அனைவருக்கும் பொதுவாகவே நன்றியைக் கூறிக்கொண்டு, மற்றைய கருத்துக்களுக்குச் செல்வோம். முதலாவது கருத்து : கட்டுரையின் அடிப்படையையே புரிந்துகொள்ளாமல் ஜெயமோகன் மீது எதிர்வினைகள். ஜெயமோகன் தமிழை அழிக்கும் நோக்குடனோ சிதைக்கும் நோக்குடனோ எதையும் கூறவில்லை. அவர் சொன்னது இதுதான் “ஒரே எழுத்துருவாக ஆக்கினால் அடுத்த தலைமுறை அதை எளிதில் வாசிக்கும்” என்று மட்டும்தான். ஆங்கில எழுத்துருவில் தமிழை வாசிக்கும் வாசகர்கள் இருக்கிறார்கள் என்றோ, இப்போதே நூல்களை அப்படி வெளியிடமுடியும் என்றோ அவர் சொல்லவில்லை. ஜெயமோகன் அவருக்கு கிடைத்த எதிர்வினைக்கு சொன்ன விளக்கம் ஒரு பகுதி //“என்னைப்பொறுத்தவரை இது ஒரு சாத்தியக்கூறு பற்றிய யோசனை மட்டுமே. கண்ணெதிரே தமிழ்க்கல்வி அனேகமாக வழக்கொழிந்துவருவதைக் காண்கிறேன். சமீபத்தில் பல பொறியியல்கல்லூரிகளுக்குச் செல்லும்போது ...

சில தினங்களுக்கு முன்னர் நண்பியொருவர்  ஜனனி தமிழில் சரளமாக (நம்மளை மாதிரி தத்தக்க பித்தக்க தான்..) உரையாடுவதைப் பார்த்துவிட்டு அவர்களின் மகள் தமிழில் கதைக்கிறாளில்லை என்று மிகவும் வருத்தத்துடன் கூறினார். அவர்களுக்கு நாம் தமிழில் கதைத்தால் விளங்கும். ஆனால் பதில் ஆங்கிலத்தில் தான் வரும். இன்றைய தமிழ் குழந்தைகளின் நிலை இதுதான். "இதற்க்கெல்லாம் போய் எதற்க்காய்க் கவலைப்பட வேண்டும்? வளர வளர சரியாயிடும்" என்று பாட்டி சொன்னார். "இல்லை. இப்ப இருந்தே சொல்லிக்கொடுக்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால் பிறகு எப்பவுமே  தமிழில் கதைக்க முயற்ச்சிக்க மாட்டாள்" என்றார் தந்தை. இவையெல்லாமே ஒருவிதத்தில் உண்மைதான். ஆனால் நாம் எப்படி தமிழில் கதைக்கத் தொடங்கினோம்? எமது பெற்றோர் எந்த மொழியில் நம்முடன் கதைத்தார்களோ அதையே நாமும் பழகிக்கொண்டோம். யாரும் இதுதான் உனது தாய் மொழி, அதில் தான் பெற்றோருடன் கதைக்க வேண்டும் என்று எமக்கு மூன்று நான்கு வயதில் சொல்லித்தந்திருப்பார்களா என்றால் இல்லை. அப்போது ஆங்கிலத்தில் அடிப்படைக்கல்வி இல்லை என்பது ஒரு வாதம். ஆங்கிலத...

மனிதர்களைத் தொலைத்துவிட்டு மரங்களை நடுகின்றோம் அவைதான் எத்தனை அடிகளையும் தாங்குமே பூக்கும் பருவத்தில் முகர்ந்து பார்ப்பர் காய்ந்த மாடு கம்பில் விழுவது போல் உரசியும் பார்ப்பர் உணர்ச்சிகள் மீறினால் புணர்ந்துவிட்டு புயல் தான் வந்து சிதைத்ததென்று கூசாது பொய்யுரைப்பர் கனிதரும் வயதில் கைதொட விடாவிடின் பசுமைப் புரட்சிச் சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்வர் புழுக்கள் உள்நுழையும் பூச்சிகள் சுற்றி மொய்க்கும் அணில் கூட வந்து கடித்துப் பார்க்கும் உன் அழுகை யாருக்கும் கேட்காது காய்த்த மரம்தான் கல்லடிபடும் காய்த்து உன்குற்றம் என்று ஐநாவைக் கூட ஏமாற்றுவர் கமேரூன் வந்து பார்ப்பார் கௌரவம் என நீ நினைப்பாய் கல்லைத் தேடி இவர்கள் கண்கள் செல்லும் மீண்டும் விதையாய் விழுவாய் இந்த மண்ணில் யார் கரங்களில் கதறி அழுவதற்கோ?

அக்டோபர் 1990ல் ஒரு நாள். விடுமுறையில் வந்த அப்பா, அப்போது நான்காவது படித்துக்கொண்டிருந்த அவளையும், அம்மாவையும் ஏற்றிக்கொண்டு ஒரு பழைய மோட்டார் சைக்கிளில் மடுவுக்கு போய்க்கொண்டிருக்கிறார். அவர்கள் மூவர் இருப்பதற்கே இடமில்லை, அதற்குள் பின்னல் ஒரு மூட்டை வேறு. அப்போதெல்லாம் யாழ்ப்பாணத்தில் பெட்ரோல் தட்டுப்பாடு. அதனால் வாகனங்களின் எஞ்சினில் என்னமோ தில்லுமுல்லு பண்ணி  மணெண்ணெயில் ஓடப் பண்ணியிருந்தார்கள். ஸ்டார்ட் பண்ணுவதற்கு மட்டும் சிறிது பெட்ரோல் விட்டால் போதும். முதலில் கொஞ்சம் மக்கர் பண்ணினாலும் போகப் போக சரியாயிடும் என்று அவர் சொன்னதை நம்பி அவர்களும் புறப்பட்டு விட்டனர். வழியில் இரண்டொரு தடவை நின்றபோதே வேண்டாம் திரும்பி போவம் என்று சொன்னாள். யார் கேட்டார்கள்? விடியக் காலமை வெளிக்கிட்டால் பின்னேரதிற்கு முன்பு போய்ச் சேர்ந்துவிடலாம் என்று சொல்லியிருந்தார். ஆனால் மதியம் தாண்டிய போதே காடுகள் தெரியத் தொடங்கிவிட்டன. மடுவை அண்மித்துவிட்டோம் என்று சந்தோசப்படுகையில் தான் அந்த முற்றிலும் எதிர்பார்த்த சம்பவம் நடந்தே விட்டது. எத்தனை காடுமேட...

அன்புள்ள நண்பி நிஷாவுக்கு, நலம். நலமறிய ஆவல். உனது கடிதம் நேற்றுத்தான் கிடைத்தது. வாசித்தேன். மிக்க மகிழ்ச்சி. நீ எமது பாடசாலையில் கேம்ஸ் கேப்டன் ஆக தெரிவாகியிருப்பதாக சொல்லியிருந்தாய். சந்தோசம். எமது பாடசாலை நாட்கள் மறக்க முடியாதவை. குறிப்பாக வகுப்பறைக்கு போகாமல் இருப்பதற்காகவே சேர்ந்துகொள்ளும் விளையாட்டுப் பயிற்ச்சிகள்.. ஒருமுறை நீ, நான், தாமரா மூவரும் விளையாட்டுப் பயிற்சி இருக்கெண்டு நினைத்து நிற உடுப்பில் போய், இல்லையென்று அறிந்ததும் களவாக சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு வெளிக்கிடும் சமயம் அதிபரிடம் மாட்டினோம். அவர் தீர விசாரித்த பின்னர் மன்னித்து வகுப்புக்குப் போகச்சொன்னர். ஆனால் அதன் பின்னர் புதிதாய் வந்திருந்த வகுப்பாசிரியை அனைவரின் முன்னாலும் வைத்து திட்டித் தீர்த்தார். தவிர அன்று தான் நாம் அவவின் வகுப்பு என்றே தெரியும் என்று கூறினார். (எமக்கு மட்டும் என்னவாம்?) தாமரா வழமைபோல சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள். தொட்டாச்சிணுங்கி நானோ கஷ்டப்பட்டு அழுகையை அடக்கிக் கொண்டிருக்க, நீ எல்லோருக்குமாய்ச் சேர்த்து அழுது தீர்த்தாய். ஞாபகமிருக்கிறதா? ........

தமிழ்ப் படங்களில் கட்டபஞ்சாயத்து காட்சிகளில் வரும் பண்ணையார்கள் போன்ற உருவத்தில் இரண்டுபேர். முழுவதுமாய் நரைத்த தலையுடனும், வெள்ளை வேட்டி சட்டையிலுமாக  சற்றுத் தொலைவில் நின்று உரையாடிக் கொண்டிருந்தனர். "ஏய் பொண்ணு, இங்கை வா" நர்சரியின் முன்பு நான்கு வயது குழந்தை ஒன்று, சற்றே தூரத்தில் நின்றிருந்த மற்றைய குழந்தையை அழைத்துக் கொண்டிருந்தது. மற்றையது பாதி புரிந்தும் புரியாமலும் தாயை பரிதாபமாகப் பார்த்தது. +++++++++++++++ அது சற்று முன்புதான் மரணச்சடங்கு நடந்துமுடிந்த வீடு. ஆண்கள் பலரும் சுடலைக்குப் போயிருந்தனர். வயதுபோன சிலர் மட்டும் வெளியே இருந்து கதைத்துக்கொண்டிருந்தனர். பெண்கள் வீடு கழுவுவதிலும் வந்தவர்களுக்கு டீ குடுப்பதிலும் மும்முரமாயிருந்தனர். "ஏய் அக்கா இஞ்சை வா.." சற்றே வளர்ந்த குழந்தையொன்று கிணத்தடியில் நின்ற தனது அக்காவை அழைத்துக்கொண்டிருந்தது. "கோபி, இங்கை வா." முழு நீள காற்சட்டையும் வெள்ளை ஷர்டின் மேலே பெல்ட் அணிந்தபடி முற்றத்தைக் கூட்டிக்கொண்டிருந்தவர் அந்தக் குழந்தையை அழைத்தார். "என்ன ...