திங்கள், அக்டோபர் 31, 2011

"அவள்" ஒரு தொடர் கதை ... : கோபம்

பாகம் மூன்று : கோபம் 

"நீ அவனைக் காதலிக்கிறியா?" விரிவுரை முடித்து வந்துகொண்டிருந்தவளைக் கூட்டிச்சென்று கேட்டபோது முதலில் எதுவுமே புரியவில்ல அவளுக்கு. அருகில் நின்ற உஷாவைப் பார்த்தாள். 
"நீ தானே சொன்னாய் கேள் எண்டு.." இப்போது புரிந்துவிட்டது. 
"அதுக்கு இப்படித்தான் சொல்லி வைச்சிருக்கிறியா? நான் இதையா கேக்கச் சொன்னான்?"
"அதுக்கு இதுதானே அர்த்தம்." ரஞ்சன் இடைமறித்தான்.

அவளுக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. எதற்காய் மீண்டும் தப்பு மேல தப்பு செய்கிறாய் என்று உள்மனம் எச்சரித்தது. தூரத்தில் அவன் வழக்கம் போல தமிழ் மரத்தின்கீழே இருந்துகொண்டு எதுவுமே நடவாதது போல கடலை போட்டுக்கொண்டிருந்தான். உண்மையிலேயே இவனுக்கு சம்பந்தம் இல்லையா? அல்லது தெரியாதது போல் நடிக்கிறானா?

"Thamil Maram"
The memories root all the way to the trunk and the bottom layed benches...
Giving every thing all it can.
Shades to all who have been under the mighty tree.
All the stories are written inside the core and the branches are every where may be visible only to the campus eyes...

Copyright © http://groups.yahoo.com/group/thamil_maram/


"அவர் என்ன சொன்னார்..?" எச்சிலை விழுங்கிக்கொண்டு கேட்டாள்.
"இஞ்சபார்.. அவர்.. மரியாதை.. ஆ..?" என்ற ரஞ்சனின் நக்கலை ரசிக்கும் நிலையில் அவள் இப்போது இல்லை.
"இல்லை அதுவந்து.. என்னால இது முடியாது.. ஆனா எனக்கு அது யார் எண்டு தெரியணும். அவ்வளவுதான். " ஒருமாதிரி சொல்லி முடித்துவிட்டாள்.
"தெரிந்துகொண்டு என்ன செய்யப் போகிறாய்? கட்டிவைத்து உதைக்கப் போகிறாயா?", திடுக்கிட்டாள்.

சில தினங்களுக்கு முன்புதான் அவர்கள் கல்லூரியில் முதலாவது batch trip கூட்டிக்கொண்டு போயிருந்தனர். கந்தானை மலை, வெறும் காடு. கல்லு முள்ளெல்லாம் தாண்டிப் போனா கடைசில ஒரு குட்டி மலை.. அங்கால dead-end .   இதுக்குப் போய் இவ்ளோதூரம் மாங்கு மாங்குன்னு நடந்து வந்ததை நினைக்க எரிச்சலாய் வந்தது அவளுக்கு. நேரம் வேறை இருட்டிப் போயிருந்தது. காடு என்பதால் சீக்கிரமே இருட்டிவிடும். முந்தி மடுவுல இருக்கேக்க கூட இப்படித்தான். பள்ளிக்கூடம் பண்டிவிரிச்சானில இருந்தது. இடையில இப்படியொரு அடர்ந்த காடு, அதைத் தாண்டித்தான் தினமும் போய் வாறது. அங்கை யானைகள் நிறைய இருந்ததால இருட்டிறதுக்கு முதலே வீடு போய்ச் சேர்ந்திடவேண்டும் எண்ட பதற்றத்தில வேகமா சைக்கிளை மிதிப்பம். 

அப்படித்தான் ஒருநாள், பள்ளிக்கூடம் முடிச்சு பக்கத்திலேயே ஒரு டீச்சர் வீட்டை டியூஷன்ம் முடிச்சுக் கொண்டுவர மணி ஆறு ஆகிவிட்டிருந்தது. கூட வந்த தோழி வேற, வழியிலிருந்த யானை லத்தியக் காட்டிப் பயமுறுத்திக்கொண்டு வந்தாள். வேகமாய் மிதிக்கலாம் எண்டு சீட்ல இருந்து எழுந்தபோது, சடாரென ஒரு மோட்டர்சைக்கிள்  குறுக்கால் வந்து வழிமறித்தது. திடீரென பிரேக் போட்டதால் சமநிலை தவறி விழப் போனவளைத் தாவி, சைக்கிள் handleஐ இறுகப் பிடித்து காப்பாற்றியது ஒரு ஆணின் கரம்.  மனதுக்குள் எழுந்த பயத்தை மறைத்தபடி யாரென்று பார்த்தாள். இவனா? மாநிறம், அப்பாவித்தனமான முகம். ஒரே பள்ளிக்கூடம் தான். அவள் பத்தாவது படித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவன் உயர்தரமோ சாதாரணதரமோ தெரியாது. நல்லவன் எண்டு நினைச்சுக் கொண்டிருந்தோமே? எதுக்காக இந்த நேரத்தில் வந்து வில்லன் போல் வழி மறிக்கிறான்?

"உங்களோட கொஞ்சம் கதைக்க வேண்டும்" யாரைப் பார்த்துக் கேட்கிறான். திரும்பி தோழியைப் பார்த்தாள். தனக்கும் இதுக்கும் சம்பந்தமில்லை என்பதுபோல் வேகமாய்த் தலையை ஆட்டினாள்.
"இந்த நேரத்திலையா? இருட்டிடுத்து வீட்டை கெதியாப் போகவேணும். அம்மா தேடுவா." பெண்களுக்கேயுரிய எச்சரிக்கை உணர்வு கை கொடுத்தது. வேகமாய் சைக்கிளைத் திருப்பி மிதிக்கத் தொடங்கினால் அவன் கூடவே வந்தான். கண்ணுக்கெட்டின தூரம்வரைக்கும் யாரையுமே காணவில்லை. பயம் கவ்விக்கொண்டது. சமாளித்துக்கொண்டு,

"இப்படிப் பின்னாலேயே வந்தீங்கண்டா நாளைக்கு ப்ரின்சிபல்ட சொல்லிடுவன்." முடிந்தவரை வேகமாய் சைக்கிளை மிதித்தபடி. 
"நான் சொல்றத தயவுசெய்து ஒருநிமிஷம் நிண்டு கேளுங்கோ". அவனின் தொடர் கெஞ்சல்கள் இன்னும் பீதியைக் கிளப்பியது. தோழியின் முகத்தைப் பார்த்தாள். எந்த சஞ்சலமுமில்லாமல் வந்துகொண்டிருந்தாள்.

இவளுக்கு ஏற்கனவே தெரியுமோ? இருக்காது, என்கூடத்தானே வந்து போகிறாள், பிறகு எப்படி? நாளைக்குப் போய் முதல் வேலையாய் ப்ரின்சிபல்ட சொல்லிடனும். அவா நல்லவா. சிஸ்டர் தானே, நிச்சயம் எனக்கு சப்போர்ட் பண்ணுவா. ஆனால் பாவம், அவரும் அவனுக்குத்தான் வக்காலத்து வங்கப் போகிறார் என்று அவளுக்கு அப்போது தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை. ஒருவேளை அவர்கள் எல்லோரும் சொல்லியதுபோல அவன் நல்லவனாகவே இருந்திருக்கலாம். இருந்திருக்கலாம் என்ன, இருந்தான்.. ஆனால் அவள்? 

"இங்க பாருங்க உங்க கூடக் கதைக்க எனக்கு ஒண்டுமில்லை. எதெண்டாலும் நாளைக்கு பள்ளிக்கூடத்தில கதையுங்கோ." சொல்லிவிட்டுப் பார்த்தால் ஒருவாறு மடு எல்லையை அண்மித்திருந்தனர். அங்கு ஒரு வாகனத் தடை இருக்கும் சைக்கிளைத் தூக்கித்தான் ஏத்த வேண்டும். பதட்டத்தில் அவளால் இன்று ஒழுங்காய் ஏத்த முடியவில்லை. 

"தாங்க, நான் எத்தி விடுறன்." மோட்டார்சைக்கிளை ஓரமாய் நிறுத்திவிட்டு வெகு அருகாமையில் வந்துவிட்டிருந்தான். 
எங்கிருந்து அந்த திடீர் பலம் வந்ததோ 'பளார்' என்று அறைந்து விட்டு  இரண்டு கையாலையும் அப்பிடியே சைக்கிளை அலாக்காய்த் தூக்கி மறுபுறம் வைத்து ஓட்டம் எடுத்தபோது,
"ஐ லவ் யு" அவனின் குரல் உடைந்துபோய் காற்றில் கரைந்து தேய்ந்து போனது. அவள் கைகளைப் பார்த்தாள். சிவந்துபோய் இருந்தது.

சே.. இனி இவ்வளவு தூரமும் இந்த இருட்டில திரும்பி நடக்கணுமே என்று நினைத்த போது அசதியாய் இருந்தது. இதில் வேறை, தோழி ஒருத்திக்கு கால் முடியாமல் போய் எல்லோரும் கைத்தாங்கலாய் கூட்டிக்கொண்டு வந்தனர். இவ்வளவு சிரமப்பட்டு இப்படி ஒரு பயணம் தேவையா எண்டு தனக்குத் தானே முனுமுனுத்துக்கொண்டிருந்தபோது, ரகசியமாய் ஒருவிரல் வந்து அவள் விரல்களை மெதுவாய்
 வருடிச் சென்றது. திடுக்கிட்டு  திரும்பிப் பார்த்தாள். அவளைவிட உயரமாய் இரண்டு உருவம் அருகில் வந்து கொண்டிருந்தது. அந்தக் கும்மிருட்டிலும் ஒருவனை அவளால் ஓரளவு தெளிவாய் கண்டுபிடிக்க முடிந்தது. ஆனால் அவனா? இதுதான் அவளது கேள்வி. இதுக்குப் போய் இந்த ரஞ்சன் காதல் கத்தரிக்காய் எண்டு..

"நீயே சொல்லு.. நான் போய் அவனிட்டை, நீ அவளின்டை கையைத் தொட்டியா எண்டு கேட்டால் என்ன நினைப்பான்?" ரஞ்சனது கேள்வியிலையும் நியாயம் இருந்தது. அதைவிட அந்தக் கும்மிருட்டில் அவனை அறியாமல்கூடத் தொட்டிருக்கலாம். ஆனால் அப்பிடி என்றால் ஒரு ' sorry '  சொல்லியிருப்பானே. 

"உன்னால முடியாதெண்டா சொல்லு. நானே கேட்டிடுறன்". ஏற்கனவே ஆண்கள் மீதிருந்த வெறுப்பு இப்போது ஈகோவாக மாறி சினத்தின் உச்சியிலிருந்தாள்.
சிலகணம்  தயங்கிவிட்டு, "எதுக்கும் நல்லா யோசி" என்றுவிட்டுப் போய்விட்டான்.


*****

தொடரும்..

ஞாயிறு, அக்டோபர் 30, 2011

"அவள்" ஒரு தொடர் கதை ... : ஆதரவுக்கு நன்றி!


இந்தத் தொடரை ஆரம்பித்தது முதலாய் பலதரப்பட்ட இடங்களிலிருந்து பாராட்டுகள் மட்டுமன்றி, சில மனத்தங்கல்களையும் கொண்டுவந்தபோது கொஞ்சம் கஷ்டமாத்தான் இருந்தது. அதற்குப் பதில் எழுதி, அதுவே ஒரு பதிவாயிட்டுது. அவற்றில் சிலதை இங்கே பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

முதலாவது பாராட்டு, நான் மட்டுமல்ல எங்கள் கல்லூரியில் பெரும்பாலானோர் மதிப்பும் மரியாதையும் வைத்திருக்கும் Girvani அக்காவிடமிருந்து, 


  • Girvani Manoharan Very nice. You have written it casually which makes it more interesting. What other talents you have Gowri? Keep it up!
    13 hours ago ·  ·  1 person

  • Gowri Ananthan நன்றி அக்கா. உங்களது ஊக்கம் தான் எனக்கு பக்கபலம். "jack of all master of none" எண்டு சொல்லுவாங்கள். அது மாதிரித்தான் நானும். அப்பப்ப என்ன வருதோ அப்படியே கக்கிண்டு போறது. ஆனா இது நெடுநாளா நினைச்சு வைச்சு, அதன் கணம் தாங்காது கொஞ்சம் இறக்கி வைக்கிறன். அவ்வளவுதான். :)



தொடர் ஆதரவளித்துவரும் பார்த்தீபன் அண்ணா,





    • your way of writing on your blog superb. carry on we need such good girl as writter

  • 12 hours ago
    Gowri Ananthan
    • thank u :)
    • naalaiya pathivu konjam urukkamaa irukkum.. enna comment varappokuthendu theriyala :)

    • mm . it does not matter because it is indeed reflection of your mind..




அடுத்து FB லைக் பண்ணின ஒரு முக்கிய எழுத்தாள நண்பர்.
இதன் இரண்டாம் பாகம் எழுதும்போது இவர் ஒருபதிவில் கூறியதுபோல், இடப்பெயர்வில் பல கனமான தருணங்களுடன் கூடவே சில சுகமான தருணங்களும் இருந்ததை மறுக்க முடியாது என்ற வாதம் தான் என்முன் வந்து நின்றது. உண்மைதான். 



தொடர்கதையா? அடி பின்ன போறீங்க எண்டு தெரியுது .. "பெண்களை அழவைத்து ஆனந்தம் காண்பவர்கள். கட்டி வைத்து உதைக்க வேண்டும். அதுக்குத்தானே கராத்தே பழகுகிறாள். ச்சே அதுவும் இந்தப் பாழாப்போன காலால், இப்போதைக்கு முடியாது போலிருக்கு." ..... கதையின் நாதத்தை already create பண்ணீட்டீங்க போல ... I am sure you would have considered this, but just giving my 2 cents .. நான் அவ்வப்போது எழுதும்போது(அதை எழுத்துன்னு யாரு சொன்னா?) உண்மை 40% வீதம் மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு மிகுதி 60% கற்பனை சேர்ப்பேன். அப்போது கதையில் ஒரு நல்ல flavor வரலாம். unless our own story is insanely exciting! கலக்குங்க

 ·  · 5 hours ago via naanumorurasikai · 



கடைசியாய் ஒரு சின்ன மனவருத்தம். அட, நம்ம தீபன்.. கனநாளாய்க் காணலியே எண்டு பாத்தன் வந்திட்டீங்க. அப்பிடியே இருந்து முழு தொடரையும் வாசிச்சு அப்பப்ப விமர்சனம் வையுங்க :)


Gowri "http://naanumorurasikai.blogspot.com/" la pala paer kathai santhi sirikka pokuthaa ? :-) :-(

அப்பிடியெல்லாம் இல்லை தீபன். காலச்சக்கரத்தில் எப்பிடியெல்லாம் பல சம்பவங்கள் சேர்ந்து ஒரு தொடர் சங்கிலி போல் கோர்வையாய் வருகிறது என்பதை என்னால் முடிந்தவரை எளிதாகச் சொல்ல  முயன்றிருக்கிறேன். இதில் பெரும்பாலும் இரண்டு முக்கிய கதாபாத்திரங்கள் ஒவ்வொரு தொடரிலும் இருக்கும். சில சமயம் ஒன்றிரண்டு துணை கதாபாத்திரங்களும் இருக்கலாம். எந்த ஒரு சம்பவத்துக்குமே பிரதான பங்காளி எண்டு ஒருவர் இருந்திருப்பார். அவரின் ஆதிக்கம் தான் பெரும்பாலும் அந்த நிகழ்வை இட்டுச் சென்றிருக்கும். மற்றவர்களைப் பொறுத்தவரை எப்படியோ, ஆனால் அவரைப் பொறுத்தவரை அந்த நேரத்தில் அவரின்  முடிவுகள் சரியானவையே. எனவே அப்படி ஒவ்வொரு பிரதான பங்காளிகளின் பார்வைக்கு முக்கியம் கொடுத்துத்தான் சம்பவங்களை எழுத முயன்றிருக்கிறேன். ரசிகை எண்டு முதலே சொல்லிவிட்டதால, இங்கு ரசனைக்கே முதலிடம். அதனால் குற்றச்சாட்டிற்குப் பதிலாய் அழகுணர்ச்சிதான் மேலோங்கி இருக்கும்.  அடடா இதுவே ஒரு பதிவாப் போச்சு போல கிடக்கே. :)

மீண்டுமொருதரம்,

உங்களின் ஆதரவுக்கு நன்றி!
Sparkline 652

"அவள்" ஒரு தொடர் கதை ... : தடுமாற்றம்

பாகம் இரண்டு : தடுமாற்றம்  

"உங்களுக்கு என்ர தங்கச்சியைத் தெரியுமா? உங்க ஸ்கூல் தான்." அந்த நிசப்தத்தைக் கிழித்துக்கொண்டு சங்கீதமாய் ஒலித்தது அவனது குரல். 

என்னதான் சங்கீதம் வருசக்கணக்கா பழகி இருந்தாலுமே ஒரு ஆணின் குரல் இவ்வளவு இனிமையாய் இருக்க முடியுமா என்ன. சில சங்கீத வித்துவான்கள் நாலாம்கட்டை எண்டு சொல்லி அடித்தொண்டையில் கரகரப்பிரியா பாடுகையில் கேட்கப் பிடிக்காமல் எழுந்து வந்திருக்கிறாள். இவன் நாள் முழுக்கப் பாடினாலும் கேட்டுக் கொண்டிருக்கலாம் போலிருக்கே. சின்ன வயசிலையே அம்மா தேனும் பாலும் குடுத்து வளத்திருப்பா போல. "அவ பெயர் ருக்தா.. அனு.." அவன் சொல்லலாமா விடலாமா எண்டு யோசிப்பது போல் தெரிந்தது.

"தெரியாது!" என்றபடி அருகிலிருந்த வயலினை எடுத்து ஷட்ஜ நரம்பை மெலிதாய்த் தட்டினாள்.  எத்தனை நாள் இருக்கும் இதை மீட்டி. ஊரில ஒண்டுக்கு ரெண்டு வயலின் இருந்தது. ஒண்டு ஜேர்மன், சின்ன வயசில பழக பக்கத்து வீட்டு அக்காவிடம் செக்கன்ட் ஹாண்டா வாங்கினது. அதிலைதான் தத்தித் தத்தி மூன்றாம் grade வரை முடிச்சது. அதன் பின் புதுசா எடுத்தது சீனா வயலின். எங்க செஞ்சதென்டாலும் புதுசெல்லே, "பள பள" எண்டு பார்க்க நல்லா இருக்கும். நாலாவது தரம் எடுக்க எப்படியும் இரண்டு வருஷம் பழக வேண்டும் எண்டு டீச்சர் சொல்லியிருந்தா. அதனால இப்ப என்ன அவசரம் எண்டு அடிக்கடி வாசிக்கிறதோ இல்லையோ சும்மா எடுத்து தொட்டுப் பாத்திட்டு வைச்சிடுறது.

பிறகு தொண்ணூத்தஞ்சில இடம்பெயரேக்க ஆயுதம் மறைச்சுக்கொண்டுவாறம் எண்டு நினைச்சு சுட்டுடுவான்கள் எண்ட பயத்திலோ என்னமோ அப்பா எல்லாத்தையும் கட்டி கல்லுவத்தில அப்பப்பா வீட்ட வைக்கச் சொல்லிட்டார். அவள் கேட்டிருந்தால் மறுத்திருக்க மாட்டார். ஏனெனில் அவள் பிடிவாதம் தான் ஊரறிந்ததே. ஒன்று வேண்டும் எண்டு முடிவெடுத்தாள் எண்டா சோறுதண்ணி வாயில படாது. இப்ப கூட ஊரில இருந்து இடம்பெயர்ந்து யாழ்ப்பாணத்தில இருந்த அவர்களைப் பார்க்க மூன்றுநாள்  அவசர லீவில வந்திருந்த அப்பாவை அழுது அடம்பண்ணி தன்னுடன் கூட்டிப் போக வைத்திருந்தாள். அதனாலேயோ என்னமோ தான் போகேலாத மூஞ்சூறு இதைவேற காவணுமா எண்டு விட்டிட்டாள்.

எப்போதெல்லாம் அந்த நாட்களை நினைத்தாலும் வயிற்றில் புளியக்கரத்துவிட்ட மாதிரி ஒரு உணர்வு வருவதைத் தடுக்க முடிவதில்லை. ஒருவேளை அன்று மட்டும் அவளது பிடிவாதம் தோற்றுப் போயிருந்தால், கண்தெரியாத மாமாவையும், வயசுபோன அம்மமாவையும் கூட்டிக்கொண்டு அவளும் அம்மாவும் சில தினங்களுக்குப் பிறகு நடந்த அந்த பாரிய இடப் பெயர்வை எப்படி சமாளித்திருப்பர்? நினைச்சுப் பாக்கவே பயங்கரமாய் இருந்தது. ஒருவேளை எல்லோரையும் தவற விட்டு, இல்லை இன்னொரு கிருஷாந்தியாய்.. இதயம் படபட என்று அடித்துக் கொண்டது. நன்றாக மூச்சை உள்ளே இழுத்து சிறிது நேரத்தின் பின் சீராகவிட்டு சமாதானப் படுத்திக்கொள்ள முயன்றாள். கைகள் லேசாக நடுங்கத்தொடங்கியிருந்தன. கண்களை இறுக மூடிக் கொண்டாள்.

இங்க, கொழும்பு வந்து இப்ப ரெண்டு மூண்டு வருசமாச்சு, அவளின் வயலின் எந்த நிலையில் இருக்குதோ தெரியேல்ல. இண்டைக்கு எப்படியாச்சும் ஒரு தரமாவது இதில வாசிச்சுப் பாத்துடணும்.



"ஸா.. பா.. ஸா.."

"யாரது வயலினை எடுத்தது..? சுதா, கொஞ்சம் உதுகளைக் கவனியும். வயலினைப் பழுதாக்கிப் போடுங்கள்". குசினியிலிருந்து வந்த டீச்சரின் வார்த்தைகள் சரக் சரக் என்று குத்திக் கண்களில் நீர் முட்டியது. 

"யாருமில்லை டீச்சர். நான்தான் வைச்சிருக்கிறன்" புல்லாங்குழலை கீழே வைத்துவிட்டு  வயலினை வாங்குவதற்காய் நீண்ட கரங்களைப் பற்றிக்கொண்டு அழுதுவிடவேண்டும் போலிருந்தது. கவனித்திருப்பானோ? இதிலை வேற இண்டைக்கு வந்து விட்டுட்டுப் போகும்போது அவளின் ஒன்றுவிட்டதம்பி கேலியாய்ச் சொல்லிவிட்டுப் போன வார்த்தைகள் மீண்டும் மீண்டும் ஞாபகத்துக்கு வந்து தொலைத்தது. பேசமுயன்றபோது வெறும் கற்றுத்தான் வந்தது.

"குரல்வளையில் சிக்கிய காற்று 
சங்கீதமாவாதா காதல்..?"

சே.. முட்டாள்தனமா எதையும் யோசிக்காதே என்று தன்னைத்தனே கடிந்துகொண்டு கண்களை இறுக மூடி மீண்டும் நன்றாக மூச்சை இழுத்துவிட முயல்கையில் கன்னத்தினோரம் கண்ணீர் வழிந்தோடியது. அவசர அவசரமாய் நடுங்கும் கரங்களால் பக்கத்திலிருந்த சிறுமியிடம் வயலினைக் கொடுத்துவிட்டு,  மெதுவாய்த் திரும்பி கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.  நிசப்தம் மீண்டும் அந்த அறையை நிரப்பிக் கொண்டது.


*****

தொடரும்..

சனி, அக்டோபர் 29, 2011

"அவள்" ஒரு தொடர் கதை ... : அறிமுகம்

பாகம் ஒன்று : அறிமுகம் 

இற்றைக்கு சுமார் பத்து வருடங்களின் முன்பு ஒரு நாள்..

கல்லூரி தொடங்கி சில நாட்களே ஆயிருந்தன. இன்று, அறிமுக தினம். எல்லா பிரிவு மாணவர்களும் இரசாயன பகுதி விரிவுரை மண்டபத்தில் கூடியிருந்தனர். எல்லோர் முகங்களிலும் ஒருவித பெருமிதமும் சந்தோசமும் குடிகொண்டிருந்தது. அதற்குக் காரணமில்லாமல் இல்லை. அப்போதெல்லாம் உயர் தரத்தில் நாடளாவிய ரீதியில் அதியுயர் புள்ளிகள் பெற்ற சுமார் இருபது விகிதமான மாணவர்களுக்கே கல்லூரி அனுமதி கிடைக்கும். அவர்களையும் கூட தரம் பிரித்து முதலில் மருத்துவம், பொறியியல் போக எஞ்சியோரே இங்கு வந்திருப்பர். ஆனாலும் கூட மிகுதி எண்பது சதவிகிதத்தை விட தாம் உயர்ந்தவர்கள் என்ற மிதப்பு இருக்கும். இவர்களுக்கே இப்படி என்றால் முதல் இரு பிரிவுக்கும் சென்றவர்களைப் பற்றிச் சொல்லவே தேவையில்லை.


பேராசிரியர்கள் அறிமுகம் தொடங்குவதற்கு இன்னும் ஒருசில நிமிடங்களே இருந்தன. அதற்குள் மாணவர்கள் அருகிலிருந்தவர்களிடம் அறிமுகம் செய்யத்தொடங்கி விட்டிருந்தனர். இது விரிவுரை மண்டபமா இல்லை மீன் சந்தையா என்று ஒருகணம் தோன்றியது அவளிற்கு. 

அடடா, சொல்ல மறந்திட்டன். "அவள்" தான் இந்தக் கதையின் கதாநாயகி(?). அவளைப்பற்றிச் சொல்வதென்றால் அப்பாவின் அரியண்டம் தாங்காமல் ஏதாச்சும் ஒரு பட்டம் வாங்கி பறக்க விடுவம் எண்டு வந்திருந்தாள். அதை விட அவளுக்கும் இந்த சூழலுக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை. எழுதவே தொடங்காத வெற்றுத் தாள்களை இன்னும் எத்தினை தரம் தான் எண்ணிக்கொண்டிருப்பது. தலை வேறு பயங்கரமா இடிக்கத் தொடங்கியிருந்தது. இத்தனை கூட்டத்தில் அவள் இல்லை எண்டு யாரும் கவனிக்கப் போவதில்லை. பேசாம எழும்பிப் போய் விடலாமா என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்தாபோது, பின்னாலிருந்து ஒரு குரல் "உங்களுக்கு ராணியைத் தெரியுமா?". அதிர்ந்து போய் தயக்கத்துடன் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

பின்னல் ஒரு இரண்டு வாங்கு தள்ளி இருந்துதான் அந்தக் குரல் வந்திருக்கவேண்டும். ஆனால் யார் கேட்டது? தன்னிடம் தான் கேட்டார்களா? இல்லை பொதுவாகக் கதைத்துக்கொண்டிருந்தார்களா? குழப்பத்துடன் திரும்பி பையை எடுத்துக் கிளம்பத் தயாரானாள். "உங்களைத்தான், ராணியத் தெரியுமா எண்டு கேட்டன்". சடாரெனத் திரும்பியதால் இந்தமுறை குரலுக்குரியவனக் கண்டு பிடித்துவிட்டாள். 

இதற்க்கு முன்பு அவனை கண்டீனில் சிலமுறை பார்த்திருக்கிறாள். ஆனால் கதைத்ததில்லை. ஏனெனில் இதுவரை அவள் யாரிடமும் தானாகச் சென்று கதைத்ததில்லை. அதுவும் முக்கியமாய் ஆண்களிடம். அவளைப் பொறுத்தவரை ஆண்கள் எல்லாம் வேற்றுக்கிரக வாசிகள். பெண்களை அழவைத்து ஆனந்தம் காண்பவர்கள். கட்டி வைத்து உதைக்க வேண்டும். அதுக்குத்தானே கராத்தே பழகுகிறாள். ச்சே அதுவும் இந்தப் பாழாப்போன காலால், இப்போதைக்கு முடியாது போலிருக்கு.

"உங்கட ஸ்கூல் எண்டு தான் நினைக்கிறன்". அவனேதான். தான் இன்னும் முதாலாவது கேள்விக்கே பதில் சொல்லவில்லை எண்பது இப்போது தான் உரைத்தது அவளுக்கு. 

"எந்த ராணி..?"

"உடுவில்லதானே படிச்சனீங்கள். அவவும் உங்கட batch தான்." அவளுக்கு மயக்கம் வருமாப் போல இருந்தது. நான் உடுவில்ல படிச்சது இவனுக்கு எப்படித் தெரியும்? கொழும்பு வந்தே கிட்டத்தட்ட அஞ்சு வருசமாச்சு.

சுதாகரித்துக்கொண்டு, "யார், மகாராணியா?", சந்தேகத்துடன் கேட்டாள்.

"ஓம். இங்க ராமநாதன்.." சொல்லி முடிக்கவில்லை.

"தெரியும். உங்களுக்கு எப்படி அவவைத் தெரியும்?", தேவையில்லாத கேள்வி. ஏன் கேட்டாள் எண்டு அவளுக்கே தெரியவில்லை.

"எனக்கு தங்கச்சி முறை..". திரும்பவும் அதிர்ந்தாள். தொண்டை அடைத்துக்கொண்டது.

நல்லகாலம், நிகழ்ச்சி ஆரம்பமானதால் அதற்குமேல் பேசவேண்டி இருக்கவில்லை.

ஒரே சமயத்தில் உடம்பின் அத்தனை நாடி நாளங்களும் இதயத்தை நோக்கி ரத்தத்தைப் பாச்சியது போலிருந்தது. தலை சுற்றியது.  நாடியில் கை வைப்பதுபோல் மெதுவாகத் தலையை ஒருபக்கமாய்ச் சாய்த்துத் கைகளால் தாங்கிக் கொண்டாள். நிகழ்வுகள் நிழல்களாய் அவள் முன் ஓடின.


***** 

தொடரும்..



வெள்ளி, அக்டோபர் 28, 2011

Elevator என்கிற "லிப்ட்"

Luxury Passenger Elevator

 இந்த "Escalator" இருக்கே.. பொறுங்க.. பொறுங்க.. Elevatorக்கும் Escalatorக்கும் ஒரு சின்ன குழப்பம். அதனால இனி லிப்ட் எண்டே சொல்லிடறேன். சரியா..?

தினம் பஸ் பிடிக்கிறமோ இல்லாட்டி டாக்ஸி பிடிக்கிறமோ குறைந்தது ஒரு தடவையாச்சும் இதைப்  பிடிச்சே ஆகணும். நிமிசத்துக்கு ரெண்டு தரம் வந்து போற லிப்டுக்கு என்னமோ அஞ்சு நிமிசத்துக்கொருக்கா வாற MRT ஐ பிடிக்கிற மாதிரி ஓடுவாங்க. இருக்கிறதே கொஞ்ச இடம். அதில வேற சுத்திவர கண்ணாடி.  வீட்ல கண்ணாடியே பாக்காதவங்க மாதிரி, அப்பத்தான் முன்ன பின்ன திரும்பிப் பாக்கிறது. யாராச்சும் HDBட சொல்லி உந்தக் கண்ணாடிய கழட்டிப் போட்டு இப்படி ஏதாச்சும் Artwork போடச்சொல்லுங்கோவன். பாக்கிறமாதிரியாச்சும் இருக்கும். டக்கெண்டு பாத்திங்கன்னா  Reflectionல் ஒரு "stretching room" effectம் இருக்கும். என்ன ரசனையப்பா!

சரி, ஒரு பத்திருபது படி தானே அப்பிடியே ஒரு ஜம்ப் பண்ணி போய்டலாம் எண்டு பாத்தா, மாங்கு மாங்குன்னு ஜிம்ல ஒருமணி நேரம் Treadmill பண்ணுறவங்க கூட படில ஏறாம லிப்ட்க்கு வரிசைல நிப்பானுங்க. நாம மேல ஏறி முடிக்கவும் லிப்ட் திறக்கவும் சரியா இருக்கும்.  உனக்கெல்லாம் வேற வேலையே இல்லையா என்பது போல நம்மளை ஒருமாதிரியாப் பாப்பானுங்க. 

ச்சே.. யார்ரா இவன் இந்த லிப்ட்ட காண்டுபிடிச்சதுன்னு கடுப்பாகி கூகிள் பண்ணினா, விக்கில ஒரு பெரிய பாரதம் வருது. டென்ஷன்ஆகி  howstuffworks இல பாத்தா, Cable சிஸ்டம் கொஞ்சம் நல்லா விளக்கமாத்தான்  இருக்கு. ஆனா புதுசா சொல்லிக்கிற மாதிரி எதையும் காணேல்ல. நாங்க படிக்கிறப்போ இதெல்லாம் இருந்திருந்தா நல்லா இருந்திருக்குமே என்று தோன்றியது. ஆனா இதே பல்லவியைத்தான் நான் படிக்கிறப்ப என்ரை அப்பா பாடினவர். அதனால விட்டிடுவம்.

கடைசில ஒருவழியா youtube தான் கைகொடுத்துச்சு..  இப்படித்தான் ஒருதடவை எங்கட flatsல ரொம்ப நேரமா லிப்ட்ட காணோமேன்னு பாத்தா, "lift under maintenance" எண்டு வருது. இது சரிப்பட்டு வராதுன்னு படில இறங்கிப் போனா ஒரு ஆன்டி லிப்டையே சோகமாப் பாத்திண்டு நிக்கிறா. அவக்கிட்ட இது வேலை செய்யாதுன்னு சொல்லப் போனா, அடக்கடவுளே லிப்ட்க்குள்ள ஒரு அங்கிள் தனிய மாட்டிண்டார். ஆன்டி வெளிய, அங்கிள் உள்ள. என்ன கொடுமை சார் இது. பிறகு fire service வந்து மீட்டெடுத்தாங்க.

ஆனா என்னதான் இருந்தாலும் இப்பத்தை பசங்களுக்கு காதல் எண்டு வரும் போது தனிய காதலியுடன் இப்படி லிப்ட்ல  மாட்டிட்டா சொல்லவா வேணும்? பிரிச்சு மேஞ்சிருவான்கள்ல..





தமிழ் எண்டதாலோ என்னவோ நம்ம இளைய தளபதி சீன் தான் எனக்கு பிடிச்சுது..
"அந்தப் பரதேசிமட்டும் கைல கிடைச்சான்.."
...................

சுய விமர்சனம்: மசாலா மசாலான்னு.. கொஞ்சம் ஓவரா போட்டுதோ..? உருப்படியா எதுவும் இருக்கிறாப்போல தெரியலையே?

"சாச்சா..  நா ஒன்னும் ஓவரா மேக்கப் போடல.. ஜஸ்ட் face வாஷ் பண்ணி, கொஞ்சம் லிப்ஸ்டிக் போட்டிருக்கு.. அவ்ளோ தான்.."

வியாழன், அக்டோபர் 27, 2011

Shaolin

"Shaolin". இதைப் பத்தி பல பேர் பலவிதமா படங்கள்ல காட்டியிருக்கிறாங்க. அதையெல்லாம் அப்பிடியே அல்லாக்கா  தூக்கி  சாப்பிடுற மாதிரி இப்ப ஒரு படத்தில, Shaolin உருவாக காரணமே ஒரு தமிழன் எண்டு சொன்னப்போ அப்பிடியே புல்லரிச்சுப் போச்சு.

இதை ஆளாளுக்கு தங்களுக்கு தெரிஞ்ச கோணத்தில விவாதம் செய்து கொண்டிருக்க, தமிழ் பேசினவங்க எல்லாம் தமிழனா? இது தான் இன்றைய முக்கிய வினா. தமிழன்னு சொல்லிக்கிற பலருக்கு தமிழே தெரியாதே, அப்போ அவங்களை எப்படி அழைப்பது?  தமிழன் என்பது இனமா இல்லை மொழி அடையாளமா?

நான் இதை இரு வகையாகப் பார்க்கிறேன். ஒன்று தமிழை வளர்த்தவர்கள். ரெண்டு தமிழைக் காத்தவர்கள்.  தமிழை வளர்த்தவர்களில் பலர் வேற்று இனத்தோர் உண்டு. ஆனால் அதை போற்றிப் பாதுகாத்து வருவது தமிழினம் தான். அது எமது கடமையும் கூட. பிறருக்கு நமது மொழிவளம் புரிந்த அளவுக்கு நமக்கு அதன் அருமை புரிந்திருக்கிறதா? பிறர் தமிழ் மொழியால் ஈர்க்கப்பட்டு பல படைப்புகளை தந்தனரே ஒழிய அதைக் காக்க வேண்டும் என எண்ணித்தான் செய்திருப்பார்கள் என்று நான் நினைக்கவில்லை. அதற்கான அவசியமும் அவர்களுக்கில்லை. 

சரி அதை விடுங்க. இதப் பத்தி பேச நிறையப்பேர் இருக்கிறாங்க. நாம ஏன் அவங்க பிழைப்ப கெடுப்பான். இங்க நான் சொல்ல வந்தது என்னெண்டா என்டை சின்ன வயசு Shaolin கனவு பத்தி.

உந்த Martial Arts ல சின்ன வயசிலிருந்தே எனக்கு ஒரு craze இருந்தாலும் ஒருகை பாக்கத் துணிஞ்சப்போ வயசு பதினெட்டு ஆகிவிட்டிருந்தது. வயசுக்கு வந்த பிள்ளையள் வீட்ல அடங்கி ஒடுங்கி இருக்காமல் சும்மா என்ன karate அது இதுன்னு அம்மா முணுமுனுத்தப்போ அப்பா தான் எனக்கு சப்போர்ட் பண்ணினார். பிறகு ஒருவழியா பிரவுன் பெல்ட் எடுக்கவே கிட்டத்தட்ட ஒருவருஷம் ஆகிற்று. அடுத்தது black belt தான், இந்தக் கால் மட்டும் காயப்படாமல் இருந்திருந்தால்... அப்புறம் என்ன ஆறுமாதம் ரெஸ்ட், campus ,  காதல், கத்தரிக்கா, அது இதென்னு, எல்லாம் கோவிந்தா.. இப்ப பாத்தா crash course எண்டு ஆறுமாசத்தில  black belt ஓட வந்து நிக்கிறாங்க.

சரி, இதுக்கும் Shaolin க்கும் என்ன சம்பந்தம்னு கேட்டிங்கன்னா,  அப்பெல்லாம் எங்களுக்கு மாதத்தில ஒருநாள் பிற தற்காப்புக்கலை முறைகளையும் சொல்லித்தருவாங்க. அதில தெரிஞ்சு கொண்டதுதான் இந்த ஜோடோ, குங்க்பு எல்லாம். ஒரு eagle stance சரியா எடுக்கவே பலநாள் பாடுபட வேண்டி இருந்தப்போ இந்த Shaolin monks மட்டும் செங்குத்து பாறைல நின்நிண்டு என்னமா Animal Form stances பண்ணுறாங்க.

Monks in various Animal Form stances.


அப்ப தான் decide பண்ணினான் சீனா போகணும் மேற்கொண்டு பழகணும்ன்னு. ஆனா அதெல்லாம் கனவாயே போச்சு. இப்ப கேட்டா அனந்தன் சொல்லும், நானும் தான் ஹாங் காங் போகணும் குங்க்பு படிக்கனும்ன்னு ஆசைப்பட்டன்னு. எல்லாம் நடக்கிற காரியமா என்ன?

நம்ம தமிழ் படங்கள்ல வாற மாதிரி  வயித்தில கயித்தைக் கட்டிட்டு சும்மா சுத்தி சுத்தி  அடிக்கிறது  தான் குங்க்புன்னு நினைச்சுக்கொண்டு இருந்தா ஒருக்கா இந்த வீடியோவை பாருங்க..


video
Click here to download this video (13MB)


இதுக்கப்புறமும் எந்த ஹீரோவாவது படத்துக்காக மூணு மாசம் மூச்சை பிடிச்சிண்டு இந்தக் கலையை முழுசா கத்துக்கிட்டன்னு சொன்னா சத்தியமா என்ன பண்ணுவேன்னு எனக்கே தெரியாது..

முக்கிய குறிப்பு:  இந்தப் பதிவுக்கும்  சமீபத்தில் வந்த 7ஆம் அறிவு என்ற படத்துக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை.



புதன், அக்டோபர் 26, 2011

அடடே இன்னைக்கு தீபாவளியில்ல?


இன்னைக்கு தீபாவளி. அட, எல்லோருக்குமே தெரிஞ்சது தானே இதில என்ன புதுசா கண்டு பிடிச்சிட்டேன் எண்டு கேக்கிறீங்களா? சின்னல்ல எனக்கு தீபாவளிக்கும் கார்த்திகை விளக்கீட்டுக்கும் ஒரே குழப்பம். ரெண்டுக்குமே விளக்குதான் கொளுத்துறாங்க. ஆனா சாமிதான் வேறையாம்.

எனக்கென்னவோ கார்த்திகை விளக்கீடு தான் நல்லா பிடிக்கும். அம்மாமா பந்தம் கொளுத்தி தருவா. நான் போய் சந்து பொந்தெல்லாம் நட்டுக்கொண்டு வருவன். பிறகு வாழை வெட்டி தார் நட்டு வீதில விளக்கு கொழுத்துவம். எங்கட சந்தியிலை டயர் எல்லாம் கொளுத்துவான்கள். அம்மா பாக்க விடமாட்டா. மூக்குகுள்ளை புகை போனா பிறகு இரவு முழுக்க சிவராத்திரி தான் எண்டு. ஆனாலும் நான் யன்னல் கிரிளுக்குள்ளாள எட்டி எட்டி பாப்பன். அதெல்லாம் ஒரு காலம்!

சரி இப்ப தீபாவளிக்கு வருவமே. எல்லாருக்கும் தீபாவளி எண்டா ஒரே கொண்ட்டாட்டம் தானே. ஆனா எனக்கு ஏன் பெரிசா இல்லை எண்டு கேட்டிங்கன்னா சொல்றன்.

1 . புது சட்டை - வருசத்துக்கு எனக்கு தெரிஞ்சு ஒரு தரம் தான் புது சட்டை எடுப்போம். அதுவும் எண்ட பிறந்தநாளைக்கு ரெண்டு நாள் முன்பு தான். அதிலேயே வருசப்பிறப்பு தீபவளிக்கெல்லாம் சட்டை எடுத்திடுவா அம்மா. ஆனா அவா எங்க ஒளிச்சு வைச்சாலுமே நான் கண்டு பிடிச்சு எல்லாத்தையுமே எடுத்து பிறந்தநாளுக்கே போட்டுடுவேன். அப்புறம் என்ன, தீபாவளிக்கு அதே பழைய சட்டை தான்.


2 . பலகாரம் - பயத்தம் பணியாரம் தான் அம்மாவோட ஸ்பெஷல். ஆனா அதையுமே, அம்மா இரவிரவா முளிப்பிருந்து பிடிச்சு வைக்க, எண்ணையில போடாமலே ஒரு கட்டு கட்டியிருப்பன். விடிய காலமை எழும்பி தெருல இருக்கிற எல்லா வேதக்கார வீட்டையும் தட்டி பலகாரம் குடுக்க வேணும். அதிலும் அருளக்கா வீட்டுக்கு போறதெண்டா எனக்கு நல்ல விருப்பம். ஏன் எண்டு பிறகொரு தரம் சொல்றன்.


3 . விருந்து சாப்பாடு - அப்பாவுக்கு பிடிக்காதெண்டோ இல்லை சாய் பாபா சொல்லியோ தெரியாது வீட்ல  இப்பெல்லாம் கறி வாசனையே இல்லை. இருந்திருந்தாலும் எனக்கு உந்த எலும்பில இருக்கிற இத்தினூண்டு இறைச்சியை ஒருமணி நேரமா கடிச்சு கடிச்சு சாப்பிடுறதில உடன்பாடில்லை. உடன்பாடில்லை எண்டதை விட பஞ்சி எண்டே சொல்லலாம்.


4 . கோவில் - ஸ்ப்பா.. அதே கோவில்.. அதே சாமி.. அதே பூஜை.. நான் மட்டும் சாமியா இருந்திருந்தா எப்பவோ எழும்பி ஓடிப்போயிருப்பேன்.


5 . அப்பா - வரலாம்.. வராமலும் விடலாம். வருடம் ரெண்டு தடவை வரும் அப்பா இந்த முறை தீபாவளிக்கு வாராரோ கிறிஸ்மசுக்கு வாராரோ தெரியாது. வந்தா இந்த தடவை ஏதாச்சும் தூரக் கோவிலுக்கு கூட்டிட்டு போகச் சொல்லணும். நல்லதொரு மோட்டார் சைக்கிள் சவாரி செய்து ரொம்ப நாளாச்சு.

இப்ப விளங்குதே ஏன் இந்த தீபாவளி ஒண்டும் எனக்கு பெரிய கொண்டாட்டம் இல்லை எண்டு. ஆனா எதோ அசுரனை கிருஸ்னர்ரோ இல்லை சத்தியபமாவோ கொன்ற நாளாம். அதால உந்த சிம்மாசனத்தில இருக்குற அசுரன்களையும் கொஞ்சம் கவனியுங்கோ எண்டு சொல்லிவைப்பன் அவ்வளவுதான்.

அடடா.. சரவெடி, வானவெடியை விட்டிட்டனே. அதானே தினம் தினம் நடக்குது. உஷ்.. அதைப் பத்தியெல்லாம் இங்கை பேசப்படாதுன்னு அப்பா ஆர்டர்.

மற்ற படிக்கு சப்பெண்டு முடிக்காம எனக்கு நல்லா பிடிச்ச ஒரு பாட்டோட முடிக்கிறன்.



இதில மீனாவின் பார்வை மட்டுமல்ல ஒவ்வொரு அசைவும் கதை பேசும். ரெண்டு மூணு இடத்தில ரொம்பவே அசடு வழியும் தலைவருக்கு இதில  மீனாவுக்கு டானசிலையும் இடைக்கிட இளைப்பாறவும் ஹெல்ப் பண்றதை விட  வேறு அதிகம் வேலை இருந்ததாக தெரியவில்லை. அட்லீஸ்ட் ரெண்டு விளக்கையாவது கொளுத்திக் குடுத்திருக்கலாம்.

அடடே இன்னைக்கு தீபாவளியில்ல? சரி எதுன்னா என்ன தீபம் எல்லாம் ஒண்ணுதானே..

அறிமுக மடல்

அறிமுகமெண்டு சொல்லப் போனா ஒண்டுமில்லைத் தான். இருந்தாலும் ஏதாச்சும் சொல்லவேணுமே எண்டதால ரெண்டு வரி சொல்றன் கேளுங்கோ. முன்னெல்லாம் இங்கை படைப்பாளிகள் வச்சதுதான் சட்டம். அவங்க என்ன எழுதுறாங்களோ அதை பாதி புரியாவிட்டாலும் நானும் ஒரு ரசிகை எண்டு ப்ரூப் பன்றத்துக்காண்டியாச்சும் ஆஹா ஓஹோ எண்டு சொல்லிக்கொண்டிருப்பானுங்க. ஆனா இந்த இன்டர்நெட் எல்லா வீட்டுக்கும் வந்தப்புறம் இப்பல்லாம் நாம வைக்கிறதுதான் சட்டம். அதால ஒரு ரசிகையாய் நான் ரசித்தவற்றை உங்களுடன் இங்க பகிர்ந்து கொள்ளப் போகிறேன். பிடிச்சிருந்தா நாலு வார்த்தை நல்லதாவோ இல்லை நாக்கை பிடுங்குற மாதிரியோ சொல்லிட்டு போங்க. நானும் ஒரு ரசிகை தானுங்கோ. சத்தியமா நம்புங்கோ!

சனி, அக்டோபர் 22, 2011

இருவரிக் கவிதை..


ஜனனி..
என்னம்மா..? 



உன்னத இசை..

உயிரை உருக்கி எடுக்கும் ஒரு
உன்னத இசை(ஞானி)



Click here to get this Playlist

Recent Posts

Labels

விமர்சனம் அனுபவம் Himalaya Creations ஈழம் "அவள்" ஒரு தொடர் கதை கவிதைகள் Jaffna இசை பாரதி கண்ணம்மா Himalaya சிறுகதை Ananthan சிங்கப்பூர் YIT yarl IT Hub JK உங்கள் பார்வைக்கு இளையராஜா campus harikanan printers கொலைவெறி NEP Ramavarma Steve Jobs bk srilanka இயற்கை கவிதை ஜெயமோகன் தேவதாசி யோகநாதன் அனந்தன் 2013 7ஆம் அறிவு Birthday CCIE Chundikkuli Girls College Dhanush Osho Singapore calendar harikanan kamal maayan calendar nishaharan sridevi suganyan thusikaran vijay அறிமுகம் அவள் ஒரு தொடர் கதை காலம் ஜனனி தமிழ் இனி தில்லானா நட்பு நிலவு நீ தானே என் பொன்வசந்தம் புகைப்படம் யுகபாரதி 2012 48HFP 48HFP Jaffna 50 shades of grey AE Manoharan AR Rahman Anu Art of Dying Australia Avon BMICH Barathiyar Blind Love Changing Seasons Chicago David Cameron Deepawali Film HDB Happy New year Homebrew Computer Club India’s Daughter JD JPL Jaffna University Jeyachandran Kaayam Karate Kaun Banega Crorepati Kung Fu Leena Manimekalai MGR Mariah Carey Mayan Mr. Harith Kariapper Naan Varuven National Geographic Nov 27 OGA PT Rajesh vaithiya Rajini Ricky Martin Rosy Senanayake Saraswathi Ranganthan Shaolin Spanish Eyes St. Johns College Sudha raguram The Big Bang Trailer Uduvil Girls college Vigil for Sivayoganathan Vidhiya Vigil for Vidhiya Zen are you in it bk gowri chundikkuli cup of life hsenid incredible india jam just a minute kumki songs lift logo love makeup march 8 meditation moorthy digital color lab moorthy guest house network panchangam poet thamarai pokkiri post office ragunaathaiyar samantha silicon valley simbu sitharth song soorya soul step up stretching room effect swan system thirisha thuppakki veena virtusa vishwaroopam wanted why this kolaiveri women's day wso2 yarl zulustyle அக்க்ஷய திருதியை அங்கவர்ணனை அம்பி குரூப் அற்புதத்தில் அற்புதம் இறுதிப்போர் இலங்கை முஸ்லிம் எம்.ஜி.ஆர் எஸ். ராமகிருஷ்ணன் ஏசுநாதர் கடிதம் கலிங்கத்துப்பரணி சகோதரத்துவம் சிவகுமார் சிவபுராணம் சீமான் சுவாதித்திருநாள் செங்கடல் ஜெயச்சந்திரன் தங்க மீன்கள் தனுஷ் தமிழ் தலை முடி திரிசங்கு சொர்க்கம் திருவாசகம் தீபாவளி நத்தார் நந்தகுமார் நந்திக்கடல் நல்லூர் நாக. இளங்கோவன் பண்டிகை பழைய மாணவர் சங்கம் பாரதி பிடித்தபத்து புன்னகை மன்னன் புரட்சித் தலைவர் மாணிக்கவாசகர் முள்ளிவாய்க்கால் மே 2009 மேதினம் வெண்முரசு வைரமுத்து
 
Copyright © ரசிகை. Design By New Blogger Templates
Support IE 7, On Sales, Best Design